บทที่ 73 เป้าหมายเล็กๆ สักสองสามร้อยล้าน

ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา

ถ้าเขามารับจ้างทำงานเพื่อเงินก็ว่าไปอย่าง แต่เขามาช่วยเจียงปิงรักษาอาการแพ้ท้องด้วยความเห็นใจล้วนๆ ไม่ได้หวังผลตอบแทนที่เป็นตัวเงิน

ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็จอดสนิท คนขับรีบลงมาเปิดประตูอย่างนอบน้อมเพื่อเชิญทุกคนลงจากรถ

หลี่ชิงเฟิงจูงมือลูกชาย เงยหน้ามองตึกสูงตระหง่านกลางลานจอดรถกว้างใหญ่ด้วยความประหลาดใจ

"คุณเจียง คงไม่ได้จะพาพวกเรามากินข้าวที่นี่ใช่ไหมครับ?"

เขารู้สึกไม่สบายใจนัก รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีฐานะสูงส่งขนาดนั้น

อาหารที่นี่ต้องราคาแพงระยับแน่นอน

เจียงปิงหัวเราะ "นี่เป็นโรงแรมของบ้านฉันเองค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ เดี๋ยวอยากทานอะไรก็สั่งได้เต็มที่เลย"

เจียงปิงยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปข้างใน

พนักงานต้อนรับสาวสวยพอเห็นเจียงปิง ก็รีบยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียง "สวัสดีค่ะท่านประธานเจียง!"

เจียงปิงพยักหน้ารับ เดินเข้าไปในโถงล็อบบี้ "วันนี้ฉันจะเลี้ยงแขก ทำของอร่อยๆ มาเสิร์ฟที่ห้องส่วนตัวฉันเยอะๆ หน่อยนะ"

พูดจบ เธอก็หันกลับมาพูดกับหลี่ชิงเฟิงที่มีสีหน้าเรียบเฉย "อาจารย์หลี่คะ เราไปนั่งห้องส่วนตัวที่ชั้นสองกันดีกว่าค่ะ"

หลี่ชิงเฟิงมองโถงล็อบบี้ที่ตกแต่งอย่างหรูหราและคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงปิงถึงได้นอนห้องพักฟื้นเดี่ยวแถมยังมีพี่เลี้ยงและคนขับรถส่วนตัว

ทรัพย์สินระดับนี้ เกรงว่าจะต้องมีสักหลายร้อยล้านหยวนแน่ๆ

แม้เขาจะไม่ได้กลับบ้านเกิดมาหลายปี แต่ก็รู้จักตึกนี้ดี

นี่คือโรงแรมที่หรูหราที่สุดในตัวอำเภอ

ชั้นหนึ่งถึงสามเป็นภัตตาคาร ชั้นสี่ถึงหกเป็นศูนย์อาบน้ำอบนวด ฟิตเนส และไนต์คลับ ส่วนชั้นบนขึ้นไปเป็นห้องพักแขก

ตึกนี้สร้างมายังไม่ถึงสิบปี ยังดูใหม่เอี่ยม สิ่งอำนวยความสะดวกภายในก็ครบครัน

เจียงปิงบอกว่านี่เป็นโรงแรมของบ้านเธอ?

จู่ๆ หลี่ชิงเฟิงก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา เขารีบจูงมือลูกชายเดินตามเจียงปิงไปทันที

เมื่อมาถึงห้องส่วนตัว เจียงปิงพูดคุยสัพเพเหระกับหลี่ชิงเฟิง จึงได้รู้ว่าเขาไม่ใช่แพทย์แผนจีนหรืออาจารย์นวดกดจุดที่ไหน

เขาเป็นเพียงเกษตรกรธรรมดาๆ คนหนึ่ง เพียงแต่ตอนที่ภรรยาตั้งท้อง เขาได้ศึกษาเทคนิคการนวดมาบ้าง ก็แค่นั้นเอง

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งน่าตกตะลึง!

คนธรรมดาที่ไม่มีพื้นฐานทางการแพทย์ อาศัยแค่การเรียนรู้แบบงูๆ ปลาๆ กลับสามารถรักษาอาการแพ้ท้องของเธอได้อย่างชะงัด ใครจะไปเชื่อ?

แต่ไม่เชื่อก็ไม่ได้

เพราะความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า

ตอนนี้เจียงปิงไม่เพียงหายอาเจียน แต่ร่างกายยังรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก

เธอมองหลี่ชิงเฟิงด้วยความเลื่อมใส

"พี่เฟิง พี่นี่สุดยอดจริงๆ เลี้ยงลูกสองคนตามลำพัง แถมยังมีฝีมือติดตัวขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าชีวิตพี่หลังจากนี้จะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนค่ะ"

พูดจบ เจียงปิงก็หยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าหลี่ชิงเฟิง

"พี่เฟิงคะ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าพี่จะรับไว้นะคะ"

"ไม่ครับ ไม่เอา!"

หลี่ชิงเฟิงตกใจรีบดันเงินคืนไป

"คุณเจียง เงินนี้ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ ผมไม่ได้ช่วยคุณเพราะเห็นแก่เงิน"

"ฉันรู้ค่ะ" เจียงปิงยิ้ม "เพราะงั้นเงินก้อนนี้ไม่ได้ให้เพื่อขอบคุณที่พี่ช่วยให้ฉันหายแพ้ท้อง แต่เป็นของขวัญรับขวัญหลานทั้งสองคนค่ะ"

เวลานี้หลี่ชิงเฟิงปลดจื่ออวี๋ลงจากหลังแล้ว

หนูน้อยพิงอกพ่ออย่างว่าง่าย ดวงตากลมโตสุกใสกลอกกลิ้งมองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ

สภาพแวดล้อมใหม่ทำให้เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว

เพราะมีคุณพ่ออยู่ตรงนี้

จื่อเหิงดูจะขี้อายกว่าน้องสาวเล็กน้อย เขานั่งเบียดชิดติดกับพ่อ ไม่กล้ามองซ้ายมองขวา ทำได้เพียงจ้องมองจานขนมตรงหน้าแล้วแอบกลืนน้ำลาย

เจียงปิงเห็นภาพนั้นแล้วจมูกก็พาลแสบขึ้นมาดื้อๆ

อารมณ์คนท้องนั้นแปรปรวนง่าย บางครั้งก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง บางครั้งก็สะเทือนใจจนน้ำตาไหลกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

จากการพูดคุยเมื่อครู่ เธอรู้แล้วว่าหลี่ชิงเฟิงเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว อาศัยการขายของป่าเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงลูก

พอมาเห็นเด็กชายตัวน้อยแอบกลืนน้ำลายมองจานขนมแห้งๆ โดยไม่ร้องงอแงขอกินสักคำ

รายละเอียดเล็กน้อยเพียงเท่านี้กลับทำให้ทำนบอารมณ์ของเจียงปิงพังทลายลง

เธอรู้สึกจุกที่คอและจมูก เอ่ยเสียงสั่นเครือกับพนักงานเสิร์ฟที่กำลังง่วนกับการล้างชุดจานชามอยู่ข้างๆ ว่า

"เสี่ยวหง เธอไปบอกหัวหน้าเชฟนะว่าฉันอยากกินติ่มซำ ให้เขาทำมาเยอะๆ เลย แล้วขอแบบด่วนๆ ด้วย"

"ได้ค่ะ" พนักงานเสิร์ฟที่ชื่อเสี่ยวหงอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี พอได้ยินคำสั่งท่านประธานเจียง ก็รีบวางมือจากงานแล้ววิ่งออกไปทันที

พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ด้านหลังเจียงปิงบ่นอย่างไม่พอใจ "เสี่ยวหงนี่ซุ่มซ่ามตลอด เดินเหินไม่ระวัง ถ้าเกิดชนคนล้มจะทำยังไง?"

ความนัยคือ ถ้าเกิดมาชนเจียงปิงที่กำลังท้องกำลังไส้เข้าจะเป็นเรื่องใหญ่

แต่เจียงปิงกลับไม่ถือสา "เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ จะให้ทำตัวซึมกะทือมันจะไปดีอะไร? เธออย่าไปว่าแกเลย ฉันว่าแบบนี้ก็น่ารักดีออก"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มเห็นด้วย "นั่นสิครับ เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ต้องออกมาทำงาน ส่วนใหญ่น่าจะเพราะทางบ้านลำบาก ไม่อย่างนั้นวัยสดใสแบบนี้ควรจะได้อยู่ในโรงเรียนมากกว่า"

ลูกส่วนใหญ่ล้วนเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ คงไม่มีพ่อแม่คนไหนใจแข็งยอมให้ลูกออกจากโรงเรียนมาเผชิญโลกกว้างก่อนวัยอันควรหรอกครับ

ดังนั้น การมอบความเมตตาให้เด็กเหล่านี้ แม้จะไม่ใช่หน้าที่ของคนในสังคม แต่ก็นับเป็นความดีงามอย่างหนึ่ง

ความใจกว้างของเจียงปิงทำให้หลี่ชิงเฟิงรู้สึกว่าวันนี้เขาช่วยคนไม่ผิด

เขาชอบคบหากับคนจิตใจดี