บทที่ 74 เขียนชื่อกลับหลัง

เจียงปิงเลื่อนเงินมาให้อีก "พี่เฟิงคะ เอาเงินนี้ไปซื้อขนมให้เด็กๆ เถอะค่ะ ฉันเห็นลูกพี่แล้วรู้สึกถูกชะตามาก ฉันไม่มีของขวัญอะไรติดตัวมา รบกวนพี่ช่วยรับเงินนี้ไว้แทนเด็กๆ ด้วยนะคะ"

"ไม่จำเป็นจริงๆ ครับ!" หลี่ชิงเฟิงปฏิเสธอีกครั้ง "คุณเจียง อย่าเพิ่งรีบให้เงินผมเลยครับ ความจริงแล้ว ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อยครับ"

"หือ?" เจียงปิงเริ่มสนใจ "ว่ามาเลยค่ะ ถ้าช่วยได้ฉันช่วยแน่นอน"

พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้างหลังแอบกลอกตามองบน เหอะ ปากบอกไม่เอาเงิน แต่จริงๆ ก็แค่อยากประจบประแจงคุณหนู หวังให้คุณหนูช่วยทำธุระให้นั่นแหละ ปากอย่างใจอย่าง พวกวิญญูชนจอมปลอม

หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างเกรงใจ "คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับคุณเจียง เมื่อคืนผมเข้าป่าจับกบหินมาได้จำนวนหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะขายในตำบล แต่ร้านรับซื้อที่นั่นกดราคาต่ำมาก ผมเลยไม่ขาย" "ผมพากบหินมาที่ตัวอำเภอ นึกว่าจะขายได้ราคาปกติ แต่ไม่นึกว่าพวกพ่อค้าเขาฮั้วกันหมดแล้ว กะจะกดราคาผมให้ต่ำติดดิน" "ผมเลยโมโห ไม่ยอมขาย ตอนนี้กบหินยังอยู่บนรถผมอยู่เลยครับ" "ผมเลยอยากถามว่า โรงแรมของคุณใหญ่โตขนาดนี้ น่าจะต้องใช้วัตถุดิบพวกของป่าเยอะ รบกวนให้ฝ่ายจัดซื้อมาดูของผมหน่อยได้ไหมครับ ถ้าคุณภาพดีถูกใจก็ช่วยรับซื้อไว้ แต่ถ้าไม่ดี ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรครับ"

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้ทวงบุญคุณ แต่ใช้การปรึกษาหารือเพื่อเล่าความลำบากของตนให้เจียงปิงฟัง

เจียงปิงได้ฟังก็หัวเราะร่า "นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองได้ค่ะ พี่เอากบหินมาเลย เรารับซื้อทั้งหมด"

"ไม่ครับ ไม่ๆ" หลี่ชิงเฟิงโบกมือ "เรามาดูของกันก่อนดีกว่า ถ้าพวกคุณถูกใจค่อยซื้อ"

เห็นเขาดื้อดึงในหลักการเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ เจียงปิงก็ยิ้มออกมา "ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวทานมื้อเที่ยงเสร็จ พี่ค่อยไปเอากบหินมาให้ดูนะคะ"

"ได้ครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริงๆ"

แม้เรื่องจะยังไม่เสร็จสิ้นสมบูรณ์ แต่หลี่ชิงเฟิงก็ขอบคุณเจียงปิงจากใจที่มอบโอกาสนี้ให้ ไม่อย่างนั้น ลำพังคนธรรมดาที่ไม่มีเส้นสายอย่างเขา การจะเอาสินค้าเข้าไปขายในโรงแรมหรูระดับนี้เป็นเรื่องยากมาก แค่เรื่องเงินใต้โต๊ะฝ่ายจัดซื้อก็น่าปวดหัวจะแย่แล้ว

ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็นยกติ่มซำหลายเข่งขึ้นมาวาง ทันทีที่ติ่มซำวางลงบนโต๊ะ ดวงตาของจื่อเหิงก็ล็อกเป้าหยุดนิ่ง จ้องเขม็งไปที่โต๊ะ แทบอยากจะปีนขึ้นไปดูใกล้ๆ

เจียงปิงเห็นท่าทางนั้นก็ขำ "จื่อเหิง กินสิลูก ของพวกนี้ต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะอร่อยนะ"

จื่อเหิงหันไปมองพ่อ สายตาเต็มไปด้วยคำถาม

หลี่ชิงเฟิงยิ้ม "อยากกินก็หยิบเองเลยลูก"

พอได้รับอนุญาตจากพ่อ จื่อเหิงก็องค์ลงทันที สองมือปฏิบัติการพร้อมกัน คว้าติ่มซำมือละชิ้นยัดเข้าปาก กัดคำแรกจากมือซ้าย อืม รสชาติใช้ได้ กัดอีกคำจากมือขวา ว้าว อันนี้อร่อยกว่าอีก!

ไม่ถึงหนึ่งนาที ขนมในมือสองชิ้นก็อันตรธานหายไป จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองพ่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ กลัวพ่อจะมองว่าเขามูมมามจนน่าขายหน้า

โชคดีที่พ่อไม่ได้ว่าอะไร กลับถามเขาว่า "อยากกินอีกไหม?"

"อื้อๆ" จื่อเหิงรีบพยักหน้า "อยากครับ"

"งั้นก็กินสิ แต่ต้องขอบคุณคุณน้าก่อนนะรู้ไหม? มื้อนี้คุณน้าเขาเลี้ยงลูกนะ"

"ขอบคุณครับคุณน้า" คราวนี้จื่อเหิงไม่รีบคว้าขนม เขาหันไปขอบคุณคุณน้าคนสวยด้วยเสียงนุ่มนิ่มน่ารักเสียก่อน

น้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำเอาใจเจียงปิงละลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ เธอกวักมือเรียก "มานี่สิลูก มาดูว่าหนูอยากกินอะไรอีก บอกน้าได้เลย"

จื่อเหิงรีบวิ่งไปยืนข้างๆ ดูเมนูในแท็บเล็ตกับคุณน้า ในหน้าจอแท็บเล็ตเรียงรายไปด้วยรูปอาหารหน้าตาน่ากิน สีสันสดใส จัดจานสวยงาม ราวกับกลิ่นหอมจะลอยออกมาจากหน้าจอได้ เขาแอบกลืนน้ำลายเอื๊อก...

"อยากกินอะไร? อันนี้อยากกินไหม?" เจียงปิงชี้ไปที่นกพิราบย่าง

"อยากครับ"

"โอเค งั้นเอานกพิราบย่างที่นึง" กดสั่งเสร็จ เจียงปิงก็ถามต่อ "แล้วซี่โครงหมูน้ำแดงนี่ล่ะ ชอบไหม?"

"ชอบครับ!"

"งั้นเอาที่นึง กุ้งตัวใหญ่นี่ล่ะ ชอบไหม?"

"ชอบครับ"

......

ไม่กี่นาทีต่อมา หัวหน้าเชฟใหญ่ในครัวยืนมองรายการอาหารยาวเหยียดด้วยความมึนงง เขาหันไปถามพนักงานเสิร์ฟที่มาเร่งอาหาร "เสี่ยวหง เธอแน่ใจนะว่าห้องคุณเจียงมีคนกินกันแค่สามคน? แล้วหนึ่งในนั้นเป็นเด็กห้าหกขวบ?"

"ใช่ค่ะ" เสี่ยวหงพยักหน้า "มีเด็กสองคน แต่คนหนึ่งยังไม่กินข้าว เมื่อกี้ตอนฉันลงมา เห็นพ่อเขากำลังป้อนนมอยู่เลย เด็กทารกน่าจะเพิ่งไม่กี่เดือน ส่วนเด็กผู้ชายที่เหลือได้ยินว่าห้าขวบเองมั้งคะ"

หัวหน้าเชฟมองหน้าเสี่ยวหง สลับกับมองรายการอาหาร "แล้วจะเอาอาหารพวกนี้ทั้งหมดเนี่ยนะ?"

"ใช่ค่ะ" เสี่ยวหงพยักหน้ายิกๆ "ท่านประธานเจียงบอกให้รีบทำออกมาเร็วๆ ด้วยค่ะ"

บ้าเอ๊ย! สั่งอาหารมาครึ่งเล่มเมนู แล้วยังจะให้รีบทำอีก? ทำไมไม่แล่เนื้อฉันใส่จานขึ้นไปเสิร์ฟเลยล่ะ!

แม้ในใจจะบ่นอุบ แต่หัวหน้าเชฟก็ไม่ได้โวยวายออกมา ยังไงซะตอนนี้ท่านประธานเจียงกำลังท้องกำลังไส้ อารมณ์แปรปรวน ต้องตามใจหน่อย อีกอย่าง นี่ก็โรงแรมบ้านเขา เขาจะกินล้างกินผลาญยังไงก็เรื่องของเขา ลูกจ้างอย่างพวกเรามีหน้าที่ทำตามคำสั่งก็พอ

ถึงจะเข้าใจเหตุผลดี แต่พอเสี่ยวหงเดินออกไป หัวหน้าเชฟก็อดบ่นกับคนในครัวไม่ได้ "ท่านประธานเจียงถึงจะเป็นคนท้อง แต่ก็ไม่ควรสั่งอาหารสิ้นเปลืองขนาดนี้นะ กับข้าวเยอะขนาดนี้ สิบคนยังกินไม่หมดเลย นี่กินกันแค่สองสามคน สั่งมาถมที่หรือไง สิ้นเปลืองชะมัด นี่มันเข้าตำราอะไรนะ... ประตูแดงกลิ่นเหล้าเนื้อโชย..."

เชฟหนุ่มใส่แว่นที่อยู่ข้างๆ รีบต่อให้ "ประตูแดงกลิ่นเหล้าเนื้อโชย ข้างถนนมีศพหนาวตาย"

"เอ้อ นั่นแหละๆ" หัวหน้าเชฟบ่นไปผัดกับข้าวไป "อาหารเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ต้องเททิ้งตั้งเท่าไหร่ ดีไม่ดีหนึ่งในสามยังกินไม่ถึงด้วยซ้ำ"

"เผื่อพวกเขากระเพาะใหญ่ กินหมดเกลี้ยงก็ได้นะเชฟ" พ่อครัวอีกคนพูดติดตลก

"ไม่มีทาง" หัวหน้าเชฟฟันธงเสียงแข็ง "ผู้ใหญ่สองกับเด็กห้าขวบอีกหนึ่ง เมื่อกี้ก็เพิ่งจัดติ่มซำชุดใหญ่ไป ถ้าพวกเขากวาดกับข้าวกับขนมพวกนี้ลงท้องได้หมดนะ ให้เอาชื่อฉันมาเขียนกลับหลังได้เลย!"

ทุกคนในครัว: ......