บทที่ 75 จับชีพจรทายเพศ

ตอนนี้เจียงปิงเริ่มเจริญอาหารขึ้นมาก แต่หลี่ชิงเฟิงแนะนำให้เธอทานโจ๊กเปล่ารองท้องก่อน อย่าเพิ่งรีบทานอาหารหนักหรือเนื้อสัตว์ทันที

สำหรับสุดยอดคุณพ่อลูกสองคนนี้ เจียงปิงให้ความไว้วางใจอย่างเต็มที่ จึงสั่งให้เสี่ยวหงไปตักโจ๊กเปล่ามาให้

พอเห็นเสี่ยวหงเดินกลับเข้ามาในครัวอีก หัวหน้าพ่อครัวก็รีบเอ่ยถาม "ทำไมกลับมาอีกแล้ว? อาหารตั้งเยอะแยะขนาดนั้นยังไม่พออีกเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ" เสี่ยวหงอธิบาย "ท่านประธานเจียงทานของมันๆ ไม่ได้ เลยให้ฉันมาเอาโจ๊กเปล่าไปให้ค่ะ"

"หา?" หัวหน้าพ่อครัวงงเป็นไก่ตาแตก "งั้นทำไมสั่งกับข้าวไปเยอะขนาดนั้น? แบบนี้มันสิ้นเปลืองชัดๆ"

เสี่ยวหงยิ้มตาใสซื่อ "เด็กคนนั้นเป็นคนสั่งค่ะ เขาบอกว่าเขากินหมด ไม่เหลือทิ้งแน่นอน"

"เหอะ เด็กห้าขวบเนี่ยนะจะกินกับข้าวพวกนั้นหมด? ทำไมเธอไม่บอกว่าเด็กมันบินได้ไปเลยล่ะ?" หัวหน้าพ่อครัวไม่เชื่อน้ำมนต์สักคำ

เสี่ยวหงเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าเด็กห้าขวบจะกินจุขนาดนั้น แต่ในเมื่อท่านประธานเจียงไม่ได้ว่าอะไร เธอจะทำอะไรได้?

ทว่าเมื่อเธอยกถ้วยโจ๊กกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว เธอก็ต้องตกตะลึง!

ตอนเดินออกไปบนโต๊ะมีกับข้าววางอยู่สามอย่าง แต่พอกลับมา บนโต๊ะกลับมีจานเปล่าวางอยู่ถึงห้าใบ

หมายความว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอเดินออกไป พนักงานเสิร์ฟยกกับข้าวมาเพิ่มอีกสองอย่าง รวมเป็นห้าอย่าง และทั้งหมดถูกฟาดเรียบภายในเวลาไม่กี่นาที!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เธอเพิ่งเปิดประตูเข้ามา พนักงานเสิร์ฟอีกสองคนก็เดินตามหลังเข้ามาติดๆ

ในถาดของพนักงานแต่ละคนมีอาหารมาคนละสองอย่าง

นกพิราบย่างหนึ่งตัว ซี่โครงหมูน้ำแดงหนึ่งจาน ปลาราดพริกเปรี้ยวหวานหนึ่งตัว และกุ้งตัวใหญ่อีกหนึ่งจาน

เนื่องจากท่านประธานเจียงเป็นคนสั่ง ปริมาณอาหารแต่ละจานจึงจัดมาให้แบบจุกๆ

พอเห็นอาหารจานใหญ่สี่จานนี้ เสี่ยวหงก็ลิงโลดในใจ

เยี่ยมไปเลย พวกเขาต้องกินไม่ไหวแล้วแน่ๆ อาหารพวกนี้เสร็จฉันล่ะ

อาหารบนโต๊ะ ถ้าลูกค้ากินเหลือและไม่ได้ห่อกลับ แถมยังดูสะอาดสะอ้าน พนักงานเสิร์ฟอย่างพวกเธอก็สามารถห่อกลับบ้านได้

โดยเฉพาะเมนูอย่างนกพิราบย่าง ซี่โครงหมู หรือกุ้งอบน้ำมัน อาหารพวกนี้ผ่านการทอด แห้งกว่าอย่างอื่น ต่อให้ลูกค้าคีบไปบ้างก็ไม่เละเทะเลอะเทอะ สามารถห่อกลับบ้านได้สบาย

เสี่ยวหงมองอาหารจานโตทั้งสี่วางลงบนโต๊ะตาละห้อย พยายามข่มความดีใจไว้ แล้วยกโจ๊กไปเสิร์ฟให้ท่านประธานเจียง

เดิมทีเจียงปิงคิดว่าเห็นของมันๆ เลี่ยนๆ พวกนี้แล้วจะรู้สึกแย่ แต่ผิดคาด พอเห็นปลาราดพริกเปรี้ยวหวาน เธอกลับเกิดความอยากกินอย่างรุนแรง

อยากกิน!

อยากกินมากๆ!

ดูท่าทางเปรี้ยวๆ หวานๆ น่าจะอร่อย

เธอกลืนน้ำลาย เอ่ยถามหลี่ชิงเฟิง "พี่เฟิงคะ ฉันกินไม่ได้จริงๆ เหรอ? แต่ฉันอยากกินปลาจานนี้มากเลยค่ะ นี่มันปลาราดพริก รสเปรี้ยวหวาน แค่เห็นฉันก็เจริญอาหารแล้ว"

หลี่ชิงเฟิงชะงัก "อยากกินของเปรี้ยวเหรอครับ?"

"ค่ะ!" เจียงปิงพยักหน้าหงึกหงัก

หลี่ชิงเฟิงนึกย้อนไปถึงตอนที่ภรรยาเก่าตั้งครรภ์ เขาเคยเปิดตำราแพทย์หลายเล่มเพื่อหาวิธีทำนายเพศลูก

ในคัมภีร์ชีพจรกล่าวไว้ว่า 'ซ้ายจมแน่นเป็นชาย ขวาลอยใหญ่เป็นหญิง'

หมายความว่าถ้าชีพจรข้อมือซ้ายเต้นมั่นคงและมีแรงกว่าข้อมือขวา มีโอกาสสูงที่จะได้ลูกชาย แต่ถ้าชีพจรข้อมือขวาเต้นมั่นคงและแรงกว่าข้อมือซ้าย มีโอกาสสูงที่จะได้ลูกสาว

จู่ๆ เขาก็อยากพิสูจน์ความคิดของตัวเอง จึงถามออกไปว่า "คุณเจียงครับ ขอผมลองจับชีพจรคุณหน่อยได้ไหม?"

"เอ๊ะ?" เจียงปิงประหลาดใจ "พี่เฟิงจับชีพจรเป็นด้วยเหรอคะ?"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มเขินๆ ไม่ได้รับหรือปฏิเสธ

ลำพังความรู้ระดับงูๆ ปลาๆ ที่อ่านมาจากตำรา เขาจะกล้าบอกว่าตัวเองทำเป็นได้ยังไง

เพียงแต่ตอนนี้ร่างกายเขาได้รับการเสริมแกร่ง ประสาทสัมผัสต่างๆ จึงเหนือกว่าคนทั่วไปมาก

คนธรรมดาเวลาจับชีพจรคนอื่นอาจจะรู้สึกแผ่วเบา

แต่สำหรับเขา การจับชีพจรคนอื่นมันชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับเอามือไปแตะสายไฟฟ้าแรงสูงเลยทีเดียว

เจียงปิงเห็นเขาเงียบไปก็นึกว่าถ่อมตัว จึงยื่นมือวางบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น "พี่เฟิง งั้นช่วยดูให้หน่อยสิคะ"

พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ด้านหลังเจียงปิงแอบมองบนรัวๆ เธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ไอ้หมอนี่มันขี้เก๊กชะมัด!

แค่นวดมั่วๆ แล้วบังเอิญคุณหนูหายแพ้ท้อง ก็คิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาแล้วเหรอ?

เหอะ เมื่อกี้ปากบอกไม่รับเงิน แต่ดันจะให้คุณหนูรับซื้อกบหินในราคาสูง มันต่างกับไถเงินตรงไหน?

ไอ้พวกวิญญูชนจอมปลอม ปากอย่างใจอย่าง!

ตอนนี้ยังมีหน้ามาหลอกคุณหนูต่ออีก

สงสัยกะจะทายเพศลูก เพื่อจะได้เรียกร้องอะไรที่มันเกินเลยกว่าเดิมแน่ๆ

คนแบบนี้น่ารังเกียจที่สุด

ถ้าเขารับเงินแล้วเดินจากไป เธออาจจะไม่ขยะแขยงขนาดนี้

แต่ไอ้ประเภททำตัวเป็นคนดีแต่หวังผลประโยชน์นี่แหละ ที่ทำให้คลื่นไส้

เมื่อกี้ยังบอกว่าเป็นชาวนาจนๆ หาของป่าเลี้ยงลูก

ตอนนี้องค์ลงกลายเป็นหมอเทวดาจับชีพจรได้ซะงั้น?

ถุย ทำไมไม่บอกว่าเป็นเทพเซียนลงมาจุติเลยล่ะ?

ทนไม่ไหว ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

แต่ติดที่คุณหนูกำลังท้องกำลังไส้ เธอจะก่อเรื่องไม่ได้

งานนี้เงินดีสวัสดิการเยี่ยม เธอจะทำพังไม่ได้

คิดได้ดังนั้น เธอจึงแอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความเงียบๆ พร้อมกับปรายตามองหลี่ชิงเฟิงด้วยความสะใจ

คอยดูเถอะ ไอ้สิบแปดมงกุฎ เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการแก!