บทที่ 76 โหดร้ายเกินไปแล้ว

“ได้ครับ งั้นผมขอลองดูหน่อยนะครับ!”

หลี่ชิงเฟิงแตะสองนิ้วลงบนข้อมือของเจียงปิงอย่างสุภาพ รวมสมาธิ หลับตาลง และตั้งใจสัมผัสจังหวะการเต้นของชีพจร

หลังจากตรวจชีพจรที่ข้อมือซ้ายเสร็จ เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ เพียงแค่ผายมือให้เจียงปิงเปลี่ยนเป็นมือขวา

เจียงปิงทำตามอย่างว่าง่าย

เมื่อตรวจชีพจรทั้งสองข้างอย่างตั้งใจจนเสร็จสรรพแล้ว เขาจึงถามเจียงปิงว่า

“คุณเจียงครับ ขอถามตามตรงนะครับ คุณอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวครับ?”

เรื่องนี้ต้องถามให้ชัดเจน เพราะบางคนอาจยึดติดกับเพศของลูกมาก เช่น ต้องได้ลูกชาย หรือต้องได้ลูกสาวเท่านั้น หากเป็นเช่นนั้น การบอกเพศลูกล่วงหน้าอาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

แต่ดูทรงแล้วเจียงปิงน่าจะไม่ยึดติดเรื่องเพศลูกเท่าไหร่นัก

เพราะด้วยฐานะของเจียงปิง ต่อให้ลูกคนแรกไม่ใช่เพศที่หวัง ก็ไม่มีผลกระทบอะไรต่อเธอเลย

ด้วยฐานะแบบนี้ จะเลี้ยงลูกสักกี่คนให้เติบโตอย่างมีความสุข ก็ทำได้สบายมาก

เจียงปิงยิ้มเขินๆ “เอ๊ะ? เรื่องนี้ฉันยังไม่เคยคิดเลยค่ะ ฉันคิดว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็เหมือนกัน ขอแค่เป็นลูกของฉัน ฉันก็จะรักพวกเขาอย่างสุดหัวใจ จะเป็นชายหรือหญิง ไม่สำคัญเลยค่ะ”

อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังเสริมด้วยความหวังเล็กๆ ว่า

“แต่ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากมีลูกสักสองคนเป็นอย่างน้อย ถ้าได้ชายคนหญิงคนเหมือนคุณก็จะดีมากเลยค่ะ ถ้าท้องแรกเป็นผู้ชายก็จะดีที่สุด เพราะไม่ว่าลูกคนที่สองจะเป็นชายหรือหญิง ก็จะมีพี่ชายคนโตคอยปกป้องดูแล”

เจียงปิงเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่ชาย เธอจึงอิจฉาเพื่อนๆ ที่มีพี่ชายคอยปกป้องมาตั้งแต่เด็ก

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้ายิ้ม “งั้นผมขออวยพรล่วงหน้าให้สมหวังนะครับคุณเจียง”

“หา?” เจียงปิงดีใจออกนอกหน้า “พี่เฟิงหมายความว่า ท้องแรกของฉันเป็นผู้ชายเหรอคะ?”

“มีความเป็นไปได้ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ”

“ดีจังเลยค่ะ พี่เฟิง ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ!”

เจียงปิงตื่นเต้นสุดขีด ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาทำท่าเหมือนดื่มฉลอง “พี่เฟิงคะ วันนี้พี่ช่วยฉันไว้เยอะมาก คำขอบคุณกี่คำก็คงไม่พอ ขอใช้น้ำแทนเหล้า ดื่มให้พี่แก้วหนึ่งนะคะ!”

หลี่ชิงเฟิงยกถ้วยชาขึ้นบ้าง “งั้นผมขอใช้ชาแทนเหล้า ดื่มให้คุณเช่นกัน ขอบคุณที่ให้โอกาสผม ไม่อย่างนั้นผมคงไม่รู้จะเอากบหินไปขายที่ไหน”

“พี่เฟิง อย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ เทียบกับสิ่งที่พี่ทำให้ฉันแล้ว สิ่งที่ฉันทำมันเทียบไม่ได้เลย”

เจียงปิงขอบคุณหลี่ชิงเฟิงจากใจจริง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องทำนายเพศลูก แค่เรื่องที่หลี่ชิงเฟิงช่วยให้เธอหายแพ้ท้อง ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแล้ว

มีแต่คนที่เคยผ่านประสบการณ์อาเจียนไม่หยุดหย่อนเท่านั้นที่จะเข้าใจว่า การกินอิ่มนอนหลับโดยไม่พะอืดพะอมนั้นมีความสุขแค่ไหน

เทียบกับเรื่องนี้แล้ว การรู้เพศลูกก่อนกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

เพราะรออีกสักสามเดือน พอทารกอยู่ในท่าที่เหมาะสม หาหมอเก่งๆ หน่อยก็ดูออกว่าเป็นหญิงหรือชาย

แม้ว่ากฎหมายจะห้ามเรื่องนี้ก็เถอะ

“ไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วครับ”

หลี่ชิงเฟิงโบกมือ “คุณเจียงทานข้าวก่อนเถอะครับ คุณไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายวันแล้ว ทานโจ๊กขาวรองท้องก่อน แล้วค่อยทานกับข้าวรสอ่อนๆ ตามนะครับ”

“ได้ค่ะ”

ขณะที่ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ จื่อเหิงก็จัดการฟาดอาหารจานหลักไปสามในสี่จานแล้ว ตอนนี้กำลังจ้องมองปลาราดพริกอย่างชั่งใจ

ส่วนเสี่ยวหงที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้น อารมณ์เหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกา

ขึ้นๆ ลงๆ จนแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

ตอนแรกเธอนึกว่าจะได้ห่ออาหารจานใหญ่พวกนี้กลับบ้านทั้งหมด แต่ใครจะคิดว่าเด็กน้อยคนนั้นจะคว้าซี่โครงหมูไปแทะหน้าตาเฉย

ตอนเห็นซี่โครงหมูหมดเกลี้ยง เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่พอกลับมาคิดดู ไม่มีซี่โครงหมู ก็ยังมีกุ้งตัวใหญ่กับนกพิราบย่างนี่นา

แต่แค่เผลอเหม่อไปแวบเดียว เจ้าเด็กนั่นก็คว้านกพิราบย่างขึ้นมาทั้งตัว แล้วกัดหัวนกพิราบดังกร๊อบ

ภาพนั้นช่างดูโหดร้ายทารุณเหลือเกิน

โหดร้ายเกินไปแล้ว!

ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา

พอเจ้าหนูนั่นแทะนกพิราบย่างจนเกือบหมด เธอถึงยอมรับความจริง: นกพิราบย่างก็ไม่เหลือแล้ว แต่ยังดีที่มีกุ้งตัวใหญ่

ดังนั้น เธอจึงปลุกปลอบใจตัวเอง จ้องมองกุ้งตัวใหญ่ตาเป็นมัน

แต่มือน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันกลับยื่นไปหากุ้งตัวใหญ่อย่างกับปีศาจร้าย

อ๊าก อย่ากินอีกเลย เหลือให้ฉันบ้างสิ! เสี่ยวหงกรีดร้องในใจ

ทว่าเจ้าหนูนั่นราวกับเครื่องบดทำลายล้างอาหาร

กินอย่างไม่ลังเล

กินอย่างไม่รังเกียจ

ไม่ว่าอาหารอะไรจะมาวางตรงหน้า ก็มีจุดจบเดียวกันคือ... ถูกกำจัดเรียบ

พอกุ้งตัวสุดท้ายถูกจัดการ เสี่ยวหงก็เริ่มชาชิน

แต่พอเธอสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยไม่กินปลา หัวใจที่ด้านชาของเธอก็กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง: ฮ่าๆ เขาแกะปลาไม่เป็น!

ปลาราดพริกจานนั้นเสร็จฉันแน่!

แต่ในขณะที่เธอกำลังดีใจสุดขีด จื่อเหิงก็หันไปหาพ่อแล้วพูดว่า “พ่อครับ ผมอยากกินปลา”

หลี่ชิงเฟิงหยุดคุย หันมามองลูกชาย

เห็นลูกชายกินจนเนื้อตัวเลอะเทอะไปหมด แทนที่จะดุ กลับยกนิ้วโป้งให้

“ลูกพ่อนี่สุดยอดจริงๆ กับข้าวเยอะขนาดนี้กินซะเกลี้ยง แถมยังไม่ต้องให้พ่อแกะกุ้งให้อีก เก่งมาก”

จื่อเหิงหัวเราะคิกคักอย่างภูมิใจ ชี้ไปที่ปลาราดพริกบนโต๊ะ

“พ่อครับ ยังมีปลาอีก ผมจะกินปลา”

เจียงปิงเองก็ตกใจกับปริมาณการกินของจื่อเหิง “พี่เฟิง ปกติจื่อเหิงกินเก่งขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

เธอเริ่มกังวลว่าจื่อเหิงอาจจะฝืนกินเพราะไม่เคยได้กินของดีๆ แบบนี้มาก่อน กลัวว่าเขาจะท้องแตกตายเสียก่อน