บทที่ 77 ความเสียดายของเติ้งเจี๋ยไฉ

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "ใช่ครับ ระบบย่อยอาหารของลูกชายผมดีกว่าเด็กทั่วไปมาก ปกติอยู่บ้านกินข้าวทีละสี่ห้าชามเลยครับ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลี่ชิงเฟิงก็อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

ถังข้าวสารที่บ้านเดิมทีก็เต็มอยู่หรอก แต่ตั้งแต่จื่อเหิงเริ่มกินจุ ข้าวสารในถังก็หายวับไปรวดเร็วทันตาเห็น

นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด

ที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาพบว่าระบบขับถ่ายของจื่อเหิงก็ทรงพลังเป็นพิเศษเช่นกัน

บ่อเกรอะเดิมที่ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก ด้วยความพยายามของจื่อเหิง ตอนนี้มันเกือบจะเต็มไปครึ่งหนึ่งแล้ว

มันเหลือเชื่อสุดๆ

และก็น่าจนใจสุดๆ

การกินได้ถ่ายคล่องเดิมทีเป็นเรื่องดี อีกทั้งจื่อเหิงยังมีดัชนีทองคำติดตัว จะไม่ให้กินไม่ให้ถ่ายก็คงไม่ได้

ดังนั้น ในฐานะคนเป็นพ่อ เขาทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาหาเงินทั้งน้ำตา เพื่อให้อิสรภาพทางการกินข้าวเป็นจริงโดยเร็ว และถือโอกาสทำบ่อเกรอะให้ใหญ่ขึ้นด้วย

"งั้นก็ดีเลย" เจียงปิงโบกมือ "เสี่ยวหง บอกครัวให้เร่งมือหน่อย เหมือนยังมีอีกหลายจานยังไม่ได้เสิร์ฟ"

"ค่ะ" เสี่ยวหงชาไปทั้งตัว

ชาไปหมดแล้วจริงๆ!

เกิดมาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนกินจุขนาดนี้มาก่อน

ดูจากท่าทางที่ยังไม่หนำใจ คาดว่าอาหารที่กำลังจะตามมาคงแค่พอดีอิ่มเท่านั้น

พอไปถึงในครัว เสี่ยวหงก็พูดอย่างหมดอารมณ์ "ท่านประธานเจียงให้พวกคุณเร่งเสิร์ฟอาหารค่ะ"

"อย่ามาเร่ง" หัวหน้าเชฟพูดอย่างรำคาญใจ "กินกันอยู่แค่สองสามคน อาหารก็ขึ้นไปตั้งเยอะแล้ว จะเร่งทำไม?"

เดิมทีเขาคิดว่าจะทำอาหารขึ้นไปเสิร์ฟส่วนหนึ่งก่อน ส่วนที่เหลือค่อยดูสถานการณ์

ถ้ากินไม่อิ่ม ค่อยๆ ผัดค่อยๆ เสิร์ฟทีละจานก็ได้

ถ้าอิ่มแล้ว ก็จะได้ประหยัดวัตถุดิบและแรงงาน

ถึงโรงแรมนี้จะไม่ใช่กิจการของเขา แต่เขาก็ไม่อยากเห็นอาหารที่ตัวเองตั้งใจทำถูกวางทิ้งไว้ในจานโดยไม่มีใครแตะต้อง ปล่อยให้เย็นชืด แล้วสุดท้ายต่อให้จัดจานสวยหรูแค่ไหน ก็จบลงที่ถุงพลาสติกห่อกลับบ้าน

การถูกห่อกลับบ้านยังถือเป็นกรณีที่ดี ถ้าบังเอิญอาหารจานนั้นไม่ถูกปากพนักงานเสิร์ฟ คาดว่าคงไม่มีใครห่อกลับด้วยซ้ำ

มันน่าหงุดหงิดใจ

อาหารรสเลิศที่อุตส่าห์ตั้งใจทำ กลับได้รับการปฏิบัติเช่นนั้น เป็นเรื่องที่เชฟมีระดับอย่างเขาไม่อาจทนได้!

"ไม่เร่งไม่ได้หรอกค่ะ"

เสี่ยวหงทำหน้าจนใจ "พวกคุณไม่รู้หรอกว่าเด็กห้าขวบคนนั้นกินจุแค่ไหน อาหารที่ยกไปก่อนหน้านี้ เขาฟาดเรียบคนเดียวหมดแล้ว!"

"อะไรนะ?" เชฟใหญ่ไม่เชื่อ "เสี่ยวหงเธออย่ามาโม้ เด็กห้าขวบกินกับข้าวเกือบสิบอย่างเนี่ยนะ? เชื่อก็บ้าแล้ว"

"หนูจะหลอกเชฟทำไมล่ะคะ?" เสี่ยวหงกระทืบเท้า "ไม่เชื่อเดี๋ยวเชฟลองไปดูเองสิคะ"

"ไปก็ไป!" หัวหน้าเชฟไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้ จึงลงมือทำหมูสันนอกผัดเปรี้ยวหวานทันที แล้วยกไปที่ห้องส่วนตัวด้วยตัวเอง

การที่หัวหน้าเชฟยกอาหารมาเสิร์ฟเองทำให้เจียงปิงแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่แนะนำให้รู้จักกันพอเป็นพิธี

หลังจากวางจานหมูผัดเปรี้ยวหวานลง เติ้งเจี๋ยไฉก็ถือโอกาสนั่งลงอ้างว่าจะขอคุยกับเจียงปิง แต่สายตากลับลอบสังเกตเด็กน้อยคนนั้น

เด็กคนนั้นดูอายุราวห้าขวบ ผิวพรรณขาวผ่องหน้าตาน่ารักจนดูไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง

เห็นแค่ว่าพอเขากินปลาในชามหมด ก็รีบยื่นมือไปคีบหมูผัดเปรี้ยวหวานทันที

ในขณะที่เขากำลังกินหมูผัดเปรี้ยวหวาน พนักงานเสิร์ฟก็ยกอาหารมาเพิ่มอีกหลายอย่าง

เด็กน้อยไม่รอช้า จัดการจานหนึ่งเสร็จก็ต่อด้วยอีกจานทันที

รวดเร็วและเด็ดขาด!

กินอย่างมูมมามแต่ดูสะใจ!

ประเด็นสำคัญคือ ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เรอออกมาเลยสักเอึก

ราวกับว่าอาหารมากมายขนาดนี้ยังไม่พอถมกระเพาะของเขา

คราวนี้ พอได้เห็นกับตาตัวเอง เติ้งเจี๋ยไฉก็จำต้องเชื่อ

นี่มันเทพชัดๆ!

เด็กห้าขวบกินจุได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

หรือนี่คือ 'เทพเจ้าแห่งการกิน' ในตำนาน?

เติ้งเจี๋ยไฉไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

เชฟที่ยอดเยี่ยม อย่างแรกต้องมีกระเพาะที่ยอดเยี่ยมก่อน

ถ้าไม่มีความอยากอาหารที่ดี ก็ไม่มีทางลิ้มรสความอร่อยของโลกใบนี้ได้ครบถ้วน

ถ้าลิ้มรสความอร่อยได้ไม่ครบ แล้วจะรังสรรค์เมนูอร่อยๆ ขึ้นมาได้ยังไง?

อะไรคือพรสวรรค์ฟ้าประทาน?

อะไรคืออัจฉริยะที่หาตัวจับยาก?

ก็นี่ไงล่ะ!

เติ้งเจี๋ยไฉมองจื่อเหิง พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ: นี่มันเพชรเม็ดงามชัดๆ!

เติ้งเจี๋ยไฉอายุห้าสิบกว่า จะว่าแก่ก็ไม่เชิง แต่จะว่าหนุ่มก็คงไม่ได้แล้ว

เขาฝากตัวเป็นศิษย์ก้นกุฏิมาตั้งแต่ห้าหกขวบ เริ่มฝึกจากพื้นฐาน สั่งสมวิชาทีละเล็กทีละน้อย จนกลายเป็นเชฟยอดฝีมือ

จนถึงตอนนี้ เรียกได้ว่าเขาคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาหลายสิบปีแล้ว

เดิมทีเขาทำงานอยู่ที่เมืองหลวง แต่เพราะเหตุการณ์ความขัดแย้งภายในครัว ทำให้เขาจำต้องอำลาสถานที่ที่เต็มไปด้วยการชิงดีชิงเด่นเหล่านั้น กลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิด

พอกลับมา เขาไม่คิดจะกลับไปทำงานในครัวอีก กะว่าจะใช้ชีวิตเรียบง่ายทำไร่ไถนาไปวันๆ

แต่ผู้นำตระกูลเจียงคนปัจจุบันกลับมาเชิญเขาด้วยตัวเองถึงบ้าน และมาเยือนถึงสามครั้ง เพื่อขอให้เขาออกมาช่วย

ครอบครัวเขากับตระกูลเจียงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมารุ่นสู่รุ่น เห็นแก่หน้าบรรพบุรุษ เขาจึงจำใจต้องตอบตกลง

ดังนั้น เขาจึงมาเป็นหัวหน้าเชฟในสถานที่ที่ดูธรรมดาสำหรับเขาแห่งนี้

แม้ที่นี่จะเทียบไม่ได้กับสถานที่ที่เขาเคยทำงานมาก่อน แต่ที่นี่ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีกันวุ่นวาย

แถมเขาอายุมาก มีฝีมือ ลูกน้องทุกคนต่างก็ให้ความเคารพยำเกรง

ดังนั้นการทำงานที่นี่จึงมีความสุขดี

ภัตตาคารที่เคยใกล้เจ๊งแห่งนี้ ก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นมาได้ภายใต้การนำของเขา

ทุกอย่างดูเหมือนจะดี แต่ลึกๆ ในใจของเติ้งเจี๋ยไฉยังมีความเสียดายเล็กๆ ซ่อนอยู่