บทที่ 78 ความห่วงใยจนว้าวุ่น

ก็เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะมีลูกศิษย์ลูกหามากมาย แต่เขาไม่เคยพบใครที่มีพรสวรรค์ฟ้าประทานตามที่ปรมาจารย์เคยกล่าวไว้เลย

จนกระทั่งตอนนี้ ได้เห็นเด็กน้อยตรงหน้ากำลังสวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ให้เกียรติอาหารทุกจานด้วยการ...

กินจนเกลี้ยงจาน นี่แหละคือการยกย่องอาหารที่ดีที่สุด!

เขาถึงได้เข้าใจคำว่าพรสวรรค์ฟ้าประทานที่ปรมาจารย์เคยพร่ำสอน

อะไรคือพรสวรรค์?

เด็กตัวกะเปี๊ยกคนเดียวแต่ฟาดอาหารปริมาณเท่าผู้ใหญ่หลายคนกินไม่หมด นี่แหละคือพรสวรรค์!

ไอ้หนูนี่มันเพชรเม็ดงามที่จะมาเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหารชัดๆ!

การค้นพบนี้ทำให้เติ้งเจี๋ยไฉตื่นเต้นสุดขีด!

แต่เพราะยังไม่คุ้นเคยกัน เขาจึงต้องเก็บอาการดีใจไว้ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ขืนเพิ่งเจอกันครั้งแรกก็โพล่งออกไปว่า "ไอ้หนู ข้าเห็นเอ็งหน่วยก้านดี มาเป็นศิษย์ข้าไหม"

พูดแบบนั้นออกไป มันจะต่างอะไรกับพวกสิบแปดมงกุฎในหนังจีนกำลังภายในล่ะ?

เติ้งเจี๋ยไฉคิดในใจ ครอบครัวนี้ได้ท่านประธานเจียงที่กำลังตั้งครรภ์มาเลี้ยงต้อนรับด้วยตัวเอง ความสัมพันธ์ต้องไม่ธรรมดาแน่

เอาไว้ค่อยๆ ตีสนิทผ่านทางท่านประธานเจียงก็ยังไม่สาย

พอสืบประวัติจนแน่ใจแล้ว ค่อยคุยเรื่องรับศิษย์!

เพอร์เฟกต์!

คุยสัพเพเหระสองสามประโยค เติ้งเจี๋ยไฉก็ขอตัวกลับ

เจียงปิงรู้สึกงงงวย

ลุงเติ้งคนนี้อารมณ์ศิลปินจะตาย ไม่เคยเห็นแกออกมานั่งร่วมโต๊ะกับแขกมาก่อน

ปกติแม้แต่พ่อเธอมาเอง ชวนแกกินข้าวกินเหล้า แกยังปฏิเสธแทบทุกครั้ง

แกบอกว่า "ผมเป็นเชฟ เวลาทำงาน ห้ามกินเหล้า!"

แล้ววันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?

ขณะที่เจียงปิงกำลังขบคิดอย่างไม่เข้าใจ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

"ที่รัก?"

เจียงปิงร้องเรียกด้วยความดีใจ "ไหนบอกว่าลงไปหาวัตถุดิบที่ชนบทด้วยตัวเองไงคะ? ทำไมกลับมาเร็วจัง?"

ชายผู้มาใหม่ดูอายุราวสามสิบปี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว เครื่องหน้าคมคาย

ในอำเภอเล็กๆ ทางใต้อย่างนี้ หน้าตาดีขนาดนี้ถือว่าหาตัวจับยาก

"ถ้าผมไม่รีบมา คุณคงโดนหลอกขายไปแล้วมั้ง"

ชายหนุ่มปรายตามองหลี่ชิงเฟิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร แล้วรีบเดินไปหาเจียงปิง เปลี่ยนเสียงเป็นอ่อนโยน

"ที่รัก ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเชื่อคนนอกง่ายเกินไป คุณซื่อบื้อแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนหลอกจนได้"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" เจียงปิงยิ้มเขินๆ แนะนำว่า

"ที่รัก นี่พี่หลี่ชิงเฟิงกับลูกๆ ของแกค่ะ พี่แกช่วยรักษาอาการแพ้ท้องของฉันจนหายเลยนะ คุณว่าพี่แกเก่งไหม?"

พูดจบ เธอก็หันไปยิ้มให้หลี่ชิงเฟิงอย่างเกรงใจ "พี่เฟิงคะ นี่โจวเหว่ยโป สามีของฉันค่ะ"

"สวัสดีครับคุณโจว" หลี่ชิงเฟิงลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ ยื่นมือออกไป

ทว่าโจวเหว่ยโปกลับทำเป็นมองไม่เห็น ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับเจียงปิง

"วันหลังอย่าเที่ยวไปเชื่อใครสุ่มสี่สุ่มห้า ดูยังไงเขาก็ไม่เหมือนคนมีความรู้เรื่องการรักษาหรอก คงแค่ฟลุ๊กเหมือนแมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้นแหละ ได้ข่าวว่าเมื่อกี้เขายังจะดูเพศลูกให้คุณด้วย?"

โจวเหว่ยโปขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเจือแววตำหนิ

"ทำไมคุณถึงซื่อบื้อขนาดนี้? นี่เพิ่งกี่เดือนเอง?"

"หมอบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าต่อให้หมอเก่งแค่ไหนก็ต้องรอสามเดือนถึงจะดูเพศได้ นี่เขาแค่จับชีพจร คุณก็เชื่อเป็นตุเป็นตะแล้วเหรอ? ผมว่าไอ้หมอนี่สิบแปดมงกุฎชัวร์ เขาขอให้คุณช่วยทำอะไรให้ด้วยใช่ไหมล่ะ?"

ตอนพูดประโยคพวกนี้ โจวเหว่ยโปพูดออกมาโดยไม่เกรงใจหลี่ชิงเฟิงที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้นเลยสักนิด เสียงดังฟังชัดไม่มีปิดบัง

เจียงปิงหน้าเสีย "ที่รัก อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พี่เฟิงเขาไม่ใช่คนแบบนั้น"

"งั้นคุณบอกผมมาสิ ว่าเขาขอให้คุณช่วยทำอะไรหรือเปล่า?" โจวเหว่ยโปจ้องตาเจียงปิงเขม็ง

เจียงปิงอึกอักไม่รู้จะตอบยังไงดี

จะว่าไม่มี ก็เหมือนจะมี

แต่จะว่ามี เรื่องที่ให้ช่วยมันก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนี่นา

เธอร้อนใจ รีบจับแขนโจวเหว่ยโป แก้ต่างให้หลี่ชิงเฟิง "เขาแค่ให้ช่วยธุระเล็กน้อยเองค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ"

"บอกว่าคุณซื่อบื้อ คุณก็ซื่อบื้อจริงๆ นี่มันเรียกว่าตกปลาบ่อหน้า ปล่อยสายยาวรอปลาใหญ่ คุณเข้าใจไหม?"

โจวเหว่ยโปหันขวับไปมองหลี่ชิงเฟิง

เสื้อผ้าของหลี่ชิงเฟิงยับยู่ยี่จากการทำงาน มีคราบเปรอะเปื้อนที่ซักไม่ออกเป็นหย่อมๆ

ผิวพรรณกร้านแดดจนเป็นสีเข้มจากแสงแดดอันร้อนแรงของฤดูใบไม้ร่วง

แม้รูปร่างจะสูงใหญ่ หน้าตาคมคาย แต่ด้วยการแต่งกายและสีผิวแบบนี้ มองยังไงก็เป็นแค่ชาวนาจนๆ

คนแบบนี้ จะไปรู้วิธีรักษาคนได้ยังไง?

"คุณหลี่ เมียผมเพิ่งท้อง สมองอาจจะเบลอๆ เลยโดนลูกไม้ตื้นๆ ของคุณหลอกเอาได้ แต่ผมบอกไว้ก่อนนะ ผมไม่มีทางหลงกลคุณเด็ดขาด เพราะงั้นรบกวนเจียมตัวหน่อย ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ"

น้ำเสียงข่มขู่คุกคามทำให้หลี่ชิงเฟิงรู้ตัวดีว่าเขาเป็นที่รังเกียจแค่ไหน

เขาอุ้มลูกสาวขึ้นหลัง จูงมือลูกชาย หันไปพูดกับเจียงปิง "คุณเจียงครับ พักผ่อนให้สบายนะครับ พวกเราขอตัวกลับก่อน"

"พี่เฟิง"

เจียงปิงรีบปล่อยมือสามี เดินตามมา "สามีฉันเขาเป็นห่วงจนเกินเหตุ อาจจะระแวงไปหน่อย พี่อย่าถือสาเลยนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ" หลี่ชิงเฟิงยิ้มบางๆ จูงมือลูกชายเดินออกไป