บทที่ 79 คนเนรคุณ

ขณะเดินผ่านโจวเหว่ยโป กลิ่นหอมฉุนกึกเตะจมูกจนหลี่ชิงเฟิงอดจามออกมาไม่ได้

ฮัดชิ้ว!

ผู้ชายอกสามศอกฉีดน้ำหอมฉุนขนาดนี้เชียว!

ไม่สิ ไม่ใช่เพราะกลิ่นน้ำหอมบนตัวเขาแรงเกินไป แต่เป็นเพราะประสาทสัมผัสของฉันไวเกินต่างหาก

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว

กลิ่นหอมระดับนี้คนทั่วไปอาจจะไม่ได้กลิ่นเลยด้วยซ้ำ แต่สำหรับเขาเมื่ออยู่ในระยะประชิด มันรุนแรงพอๆ กับการเปิดขวดน้ำหอมกรอกใส่ปาก

เขาขยี้จมูก แล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องอาหารส่วนตัวไป

เจียงปิงยังคงตะโกนไล่หลังด้วยความร้อนรน

"พี่เฟิง ฉันสั่งลูกน้องไว้แล้วนะ พี่อย่าลืมเอากบหินมาล่ะ"

"กบหินอะไร?" โจวเหว่ยโปขมวดคิ้ว "มันขอให้คุณช่วยทำอะไร?"

"โธ่เอ๊ย บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

เจียงปิงนั่งลงกลับที่เดิมอย่างไม่สบอารมณ์ "เขาแค่บอกว่ากบหินของเขาโดนคนกดราคา เลยถามว่าภัตตาคารเราต้องการไหม แค่นั้นเอง ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเลอะเทอะอย่างที่คุณพูดสักนิด"

พูดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเจียงปิงก็แปรปรวนอีกครั้ง

คนท้องเปลี่ยนจากความไม่พอใจเป็นความโกรธได้ในเวลาเพียงวินาทีเดียว "คุณเป็นบ้าอะไร? เมื่อกี้เขาอยู่ตรงนี้แท้ๆ คุณดันพูดจาแบบนั้น คุณกำลังหักหน้าฉันรู้ไหม?"

"ที่รัก อย่าโกรธสิครับ"

โจวเหว่ยโปนั่งยองๆ ลง กุมมือเจียงปิงเบาๆ ยิ้มประจบเอาใจ

"คุณกำลังท้องลูกของเราอยู่นะ อย่าโกรธเลย เดี๋ยวส่งผลกระทบไม่ดีต่อลูก"

"รู้ว่าฉันโกรธไม่ได้ แล้วทำไมยังมาทำเรื่องให้ฉันโมโหอีก?"

เจียงปิงตีหน้าขรึม ขึ้นเสียงดังกว่าเดิม "เดี๋ยวฉันจะให้พี่เฟิงกลับมา คุณต้องขอโทษเขาเดี๋ยวนี้"

"ทำไมต้องขอโทษด้วย?"

โจวเหว่ยโปไม่ยอม "ผมพูดไม่ผิดสักหน่อย มันน่าจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎชัวร์ๆ ทำไมต้องไปขอโทษคนต้มตุ๋นด้วย?"

"โจวเหว่ยโป!" เจียงปิงโกรธจัด

หลี่ชิงเฟิงเป็นคนต้มตุ๋นหรือไม่ เธอรู้ดีที่สุด

พอได้ยินสามีว่าผู้มีพระคุณช่วยชีวิตแบบนี้ เธอถึงกับสติหลุด

"ต้องให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง ฉันบอกว่าพี่เฟิงไม่ใช่คนต้มตุ๋นก็ไม่ใช่สิ คุณจะงัดข้อกับฉันให้ได้ใช่ไหม?"

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" โจวเหว่ยโปยิ้มเจื่อนๆ

"ที่รัก ผมทำไปก็เพราะหวังดีกับคุณ ผมกลัวคุณโดนหลอก ผมเลยเป็นห่วงมากไง เข้าใจไหมครับ?"

"ไม่ต้องมาอ้างนู่นอ้างนี่" เจียงปิงชักมือกลับ กอดอก สะบัดหน้าหนี น้ำเสียงเย็นชา

"พี่เฟิงเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันโดนด่าว่าเป็นคนเนรคุณ คุณก็ไปขอโทษพี่เฟิงซะ"

"เอ่อ..." โจวเหว่ยโปสีหน้าย่ำแย่ ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เขาไม่กล้าและไม่สามารถขัดใจเจียงปิงได้

แต่จะให้ไปก้มหัวขอโทษไอ้สิบแปดมงกุฎลูกติดเมื่อกี้ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน?

ขณะกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ชายวัยห้าหกสิบปีที่มีขอบตาดำคล้ำเดินเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้น ได้ยินว่าทะเลาะกันเหรอ?"

"พ่อคะ" เจียงปิงเห็นพ่อก็ลุกขึ้นฟ้องด้วยความน้อยใจทันที "เหว่ยโปเขารังแกหนู"

"คุณพ่อ" โจวเหว่ยโปยิ้มขมขื่น

"ตกลงเรื่องมันเป็นยังไง?" เจียงตงไหลมองลูกสาวกับลูกเขย แล้วถามขึ้น "ผัวเมียมีอะไรค่อยพูดค่อยจากันไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องทะเลาะกัน?"

"พ่อครับ เราไม่ได้ทะเลาะกัน" โจวเหว่ยโปรีบอธิบาย "วันนี้ปิงปิงไปเจอพวกสิบแปดมงกุฎเข้า ผมบอกเธอแล้วว่าคนนั้นหลอกลวง เธอไม่เชื่อ ดันจะบังคับให้ผมไปขอโทษมันอีก"

"โจวเหว่ยโป บอกแล้วไงว่าพี่เฟิงไม่ใช่คนโกง!" เจียงปิงเริ่มอารมณ์ขึ้นอีกรอบ

เจียงตงไหลขมวดคิ้ว ถลึงตาใส่โจวเหว่ยโป "เหว่ยโป แกพูดน้อยๆ หน่อย ปิงปิงท้องอยู่ อารมณ์แปรปรวน แกต้องตามใจเธอสิ"

"พ่อครับ ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมใจร้อนไปหน่อย"

โจวเหว่ยโปแสดงสีหน้าจริงใจ "ที่รัก ผมขอโทษ ผมแค่กลัวคุณโดนรังแก โบราณว่าความห่วงใยทำให้ว้าวุ่น คุณต้องเข้าใจผมนะ"

เจียงปิงส่งเสียงฮึในลำคอ หันไปคุยกับพ่อ

"พ่อดูสิคะ ก่อนหน้านี้หนูแพ้ท้องหนัก กินอะไรไม่ได้เลย ไปนอนโรงพยาบาลฉีดยาเป็นอาทิตย์ก็ไม่หาย"

"แต่วันนี้หนูได้ข่าวจากคนท้องคนอื่นว่าพี่เฟิงรักษาอาการแพ้ท้องได้ หนูเลยตามเขามาให้ช่วยรักษา ผลปรากฏว่าเขารักษาหายทันทีจริงๆ"

"ตอนนี้หนูไม่อ้วกแล้ว แถมยังกินข้าวลงด้วย"

"โอ้?" เจียงตงไหลมองลูกสาวด้วยความดีใจระคนแปลกใจ

"ลูกพูดจริงเหรอ? ดีจังเลย ตอนแรกพ่อนึกว่าลูกไปโดนของดีเข้าตัว กะว่าจะไปตามร่างทรงมาดูให้แล้วเนี่ย ตอนนี้หายแล้วพ่อก็โล่งอก"

"อื้อ หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่ แต่เหว่ยโปก็ยังจะหาว่าเขาเป็นสิบแปดมงกุฎอยู่นั่นแหละ" เจียงปิงเบะปากไม่พอใจ

โจวเหว่ยโปยิ้มแห้ง "พ่อครับ เรื่องรักษาแพ้ท้องนั่นจริงเท็จแค่ไหนผมไม่รู้ อาจจะฟลุ๊กแบบแมวตาบอดเจอหนูตายก็ได้"

"เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่ไอ้สิบแปดมงกุฎนั่นกล้าคุยโวว่าดูเพศเด็กได้"

"ปิงปิงเพิ่งท้องได้กี่เดือนเอง ยังไม่ถึงสามเดือนเลย เครื่องมือแพทย์ยังตรวจไม่ได้ แต่มันบอกว่าแค่จับชีพจรก็รู้เพศ นี่ถ้าไม่เรียกว่าต้มตุ๋นแล้วจะเรียกว่าอะไร?"

"โจวเหว่ยโป!" เจียงปิงโกรธจนตัวสั่น

เอะอะก็ด่าว่าต้มตุ๋นๆ นี่ไม่คิดจะไว้หน้าเธอเลยหรือไง?