บทที่ 80 รายรับวันละหกพัน

"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว!"

เจียงตงไหลเห็นลูกสาวกำลังจะระเบิดอารมณ์ จึงรีบไกล่เกลี่ย

"เอาอย่างนี้ เรื่องนี้พ่อตัดสินเอง รออีกสามเดือนค่อยให้คนมาดูเพศหลาน ถ้าเป็นจริงตามที่พี่เฟิงอะไรนั่นของลูกบอก ให้เหว่ยโปไปขอขมาเขาถึงที่ แต่ถ้าทายผิด ปิงปิง ต่อไปลูกห้ามไปคบค้าสมาคมกับคนพรรค์นั้นอีก เข้าใจไหม?"

"ทราบแล้วค่ะ" แม้เจียงปิงจะยังเคืองอยู่บ้าง แต่ในเมื่อพ่อพูดขนาดนี้ เธอจะทำอะไรได้?

ส่วนโจวเหว่ยโปยิ่งไม่มีสิทธิ์มีเสียงเข้าไปใหญ่

ต่อหน้าเจียงปิง เขาอาจจะพอวางก้ามแสดงท่าทีแข็งกร้าวได้บ้างในบางครั้ง แต่ต่อหน้าพ่อตา เขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

คงเป็นชะตากรรมของลูกเขยแต่งเข้าบ้านทุกคนที่ต้องเจอแบบนี้

ปกติก็ต้องคอยพะเน้าพะนอภรรยา พอเจอพ่อตาก็ต้องเจียมเนื้อเจียมตัว

บางทีสองผัวเมียมีปากเสียงกัน พ่อตาก็ย่อมเข้าข้างลูกสาวตัวเองโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่คนนอกอย่างเขา

แต่เรื่องพวกนี้จะสำคัญอะไร?

ในเมื่อเลือกจะเกาะกิ่งทองใบหยก ปีนป่ายเข้าสู่ตระกูลสูงศักดิ์ การต้องกล้ำกลืนฝืนทนบ้างก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

ทางด้านหลี่ชิงเฟิง หลังจากออกจากโรงแรมตงไหลและกลับขึ้นมาบนรถ ขณะกำลังสตาร์ตรถเตรียมกลับบ้าน เจียงปิงก็โทรเข้ามาอีกครั้ง

"พี่เฟิงคะ เรื่องเมื่อกี้ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ"

น้ำเสียงของเจียงปิงในสายฟังดูจริงใจมาก "สามีฉันเขาแค่เป็นห่วงและแคร์ฉันมากเกินไปหน่อย เลยพูดจาแบบนั้นออกไป หวังว่าพี่จะไม่เก็บมาใส่ใจนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ" หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ แสดงความเข้าใจ

"ลูกผู้ชายด้วยกัน พอเห็นเมียตัวเองคุยกับผู้ชายอื่นอย่างสนิทสนม ก็ต้องมีหึงหวงไม่พอใจบ้างเป็นธรรมดา ผมไม่ถือสาหรอกครับ"

"ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย" เจียงปิงยิ้ม "งั้นพี่เฟิงรีบเอากบหินเข้ามาเถอะค่ะ ฉันรออยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมนะคะ"

ใจจริงหลี่ชิงเฟิงไม่อยากกลับไปที่โรงแรมตงไหลอีก แต่จะให้ปล่อยกบหินเน่าคาเมือก็น่าเสียดาย

อีกอย่าง ตอนนี้เขากำลังถังแตก นอกจากต้องเลี้ยงลูกสองคน ยังมีหนี้สินติดตัวอีกเพียบ ไม่ใช่เวลามาถือทิฐิอวดศักดิ์ศรี

เฮ้อ วีรบุรุษยังต้องก้มหัวให้เศษเงินจริงๆ!

หลี่ชิงเฟิงแบกลูกสาว จูงลูกชาย หิ้วกระสอบกบหินเดินกลับเข้าไปในโรงแรมตงไหลอีกครั้ง

เจียงปิงรออยู่ที่ล็อบบี้สักพักก็เห็นสามพ่อลูกเดินเข้ามา

เธอรีบเดินเข้าไปขอโทษขอโพยอีกรอบ ก่อนจะพาพวกเขาทั้งสามไปที่ครัวด้านหลัง

เมื่อมีเจียงปิงนำทางมาด้วยตัวเอง การขายกบหินจึงราบรื่นไร้อุปสรรค

หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อมาดูของแวบเดียว ก็บอกว่ากบหินพวกนี้เกรดพรีเมียม ตัวใหญ่อ้วนท้วน จากนั้นก็เสนอราคาให้ที่จินละสามร้อยหยวน

ราคานี้ถือว่าเป็นราคาที่จริงใจสุดๆ

ปกติเวลารับซื้อกบหินจากชาวบ้านคนอื่น เขาจะให้ราคาแค่สองร้อยหยวน เต็มที่ก็ไม่เกินสองร้อยห้าสิบหกสิบหยวน

แต่ไม่ว่าจะรับซื้อมาสองร้อยหรือสองร้อยห้าสิบ ในบิลสั่งซื้อของเขาจะลงตัวเลขไว้ที่สามร้อยหยวนเสมอ

กินส่วนต่างอิ่มหนำสำราญ

เจียงปิงไม่มีข้อโต้แย้ง

หลี่ชิงเฟิงยิ่งไม่มีข้อโต้แย้งเข้าไปใหญ่

สรุปว่า กบหินยี่สิบจิน ขายได้ราคาสูงลิ่วถึงหกพันหยวน!

มากกว่าสามพันหยวนของร้านผานเจิ้งหมินถึงหนึ่งเท่าตัว!

ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี แถมเจียงปิงยังกำชับด้วยตัวเองว่า ต่อไปถ้าหลี่ชิงเฟิงมีกบหินอีก ให้เอามาส่งที่นี่ได้เลย ทางโรงแรมจะรับซื้อในราคานี้ตลอด

หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อได้แต่เดาะลิ้นในใจ คิดว่า หมดกัน ลาภปากค่าคอมมิชชันกบหินคงอดกินยาวๆ!

ความรู้สึกขุ่นมัวของหลี่ชิงเฟิงถูกชะล้างหายไปจนหมดสิ้นด้วยเงินหกพันหยวน เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก และเอ่ยขอบคุณเจียงปิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจียงปิงยิ้มตอบ "พี่เฟิง ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ กบหินของพี่คุณภาพดีจริง สมราคาค่ะ ต่อให้วันนี้คนมาขายไม่ใช่พี่ เราก็ยินดีรับซื้อในราคานี้อยู่แล้ว"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มพลางเหลือบมองหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อที่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงปิงเล็กน้อย ไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มบางๆ

ขายกบหินเสร็จแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็ต้องรีบกลับ

แต่ขณะที่กำลังพาลูกๆ จะเดินออกไป เติ้งเจี๋ยไฉก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา ยัดถุงพลาสติกใส่มือจื่อเหิง พร้อมยิ้มตาหยีพูดว่า

"หนูน้อย นี่ลุงเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เอาไปกินที่บ้านนะลูก"

เมื่อเห็นรอยยิ้มประจบประแจงของเติ้งเจี๋ยไฉ หลี่ชิงเฟิงก็เกิดความระแวงขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

หมอนี่ทำไมต้องมาทำดีกับลูกชายเขาด้วย?

เขาแย่งถุงพลาสติกจากอ้อมกอดลูกชายมาเปิดดู พบว่าเป็นขนมติ่มซำหน้าตาสวยงามถุงใหญ่

เขามองเติ้งเจี๋ยไฉด้วยความแปลกใจ "เชฟเติ้ง นี่มันอะไรครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอก" เติ้งเจี๋ยไฉหัวเราะเสียงใส "ฉันแค่รู้สึกถูกชะตากับลูกชายคุณน่ะ เด็กมันน่ารักดี"

ถูกชะตา?

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว หรือไอ้หมอนี่จะเป็นตาแก่โรคจิต!

เขารีบจูงมือลูกชาย เดินจ้ำอ้าวจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ปฏิกิริยาของเขาทำให้เติ้งเจี๋ยไฉยิ่งมั่นใจว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตนถูกต้องแล้ว

คนสมัยนี้ความระแวดระวังสูง ขืนเพิ่งรู้จักกันแล้วโพล่งปากขอรับเป็นศิษย์ อีกฝ่ายต้องไม่เชื่อแน่ ดีไม่ดีจะหาว่าเป็นพวกบ้าหรือโรคจิต

โชคดีจริงๆ ที่ข่มใจไว้ไม่พูดออกไป ฉันนี่มันมองการณ์ไกลจริงๆ เขาคิดในใจ

เมื่อออกจากโรงแรมตงไหลเป็นครั้งที่สอง อารมณ์ของหลี่ชิงเฟิงต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เมื่อกี้ยังหงุดหงิด ตอนนี้ตื่นเต้นสุดขีด

มีเงินหกพันหยวนในมือ เอาไปใช้หนี้หลูชิ่งหลินก่อนหนึ่งพัน ก็จะเหลือห้าพัน

เงินห้าพันหยวนทำอะไรได้ตั้งเยอะ!

แต่ถึงอย่างนั้น อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัด

เพราะตอนนี้ยังต้องอาศัยอยู่ในกระท่อมมุงจาก

ต้องเก็บหอมรอมริบ รอให้การเงินคล่องตัวกว่านี้ค่อยสร้างบ้านใหม่

แต่ก็นะ ของที่จำเป็นต้องซื้อก็ต้องซื้อ ไม่อย่างนั้นลูกๆ จะลำบากแย่

"จื่อเหิง ลูกมีของที่อยากได้ไหมครับ?" หลี่ชิงเฟิงถามลูกชาย

"เอ๊ะ?" จื่อเหิงทำหน้างง

พ่อถามเขาว่าอยากได้อะไรเหรอ?