บทที่ 81 โดนฟาดจนมึน

"ผมอยากได้ของเล่นครับ"

หลังจากใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จื่อเหิงก็ถามขึ้น "พ่อครับ ผมขอซื้อของเล่นไดโนเสาร์สักตัวได้ไหมครับ?"

"ไม่ได้" หลี่ชิงเฟิงปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน

จื่อเหิง: ......

งั้นพ่อจะถามผมทำไมเนี่ย?

เจ้าตัวเล็กเบะปากด้วยความไม่พอใจ

หลี่ชิงเฟิงเห็นลูกทำหน้ามุ่ยแบบนั้น ก็ยิ้มแล้วถามต่อ "จื่อเหิง ลูกอยากได้สมุดวาดเขียนกับปากกาเมจิกไหม?"

"เอ๊ะ?" ดวงตาของจื่อเหิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

สมุดวาดเขียนกับปากกาเมจิก?

สมุดวาดเขียนกับปากกาเมจิกเหรอ?

นอกจากของเล่นแล้ว สิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือสมุดวาดเขียนกับปากกาเมจิกนี่แหละ

เด็กๆ ย่อมชอบขีดๆ เขียนๆ ระบายสี จื่อเหิงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

"อยากครับ อยากได้" เขาตอบรับโดยไม่ลังเล "พ่อครับ ผมจะเอาสมุดวาดเขียนกับปากกาเมจิก"

"โอเค งั้นพ่อพาไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย"

สามพ่อลูกจึงมุ่งหน้าไปที่ร้านเครื่องเขียน เลือกซื้อสมุดวาดเขียนและปากกาสีราคาประหยัดมาจำนวนหนึ่ง

จื่อเหิงกอดของสองอย่างนี้ไว้แนบอก อาการดีใจนั้นยิ่งกว่าตอนได้เค้กวันเกิดเสียอีก

นอกจากของพวกนี้แล้ว หลี่ชิงเฟิงยังแวะไปร้านเครื่องนอน ซื้อชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นราคาหนึ่งร้อยกว่าหยวนและผ้านวมอีกหนึ่งผืน

มีของพวกนี้แล้ว คืนนี้เด็กๆ คงนอนหลับสบายขึ้นเยอะ

จากนั้นก็ซื้อข้าวสารอีกสองร้อยจิน พร้อมกับบะหมี่แห้งและไข่ไก่ตุนไว้เป็นเสบียง

ส่วนของแพงๆ อย่างไก่ เป็ด หรือปลา เขาตัดใจไม่ซื้อ ซื้อแค่เนื้อหมูมาสองจิน

"พ่อครับ เย็นนี้กินอะไรครับ?"

นี่คือคำถามที่จื่อเหิงให้ความสำคัญที่สุด

ทันทีที่กลับถึงบ้าน เขาก็รีบถามพ่ออย่างอดรนทนไม่ได้

ขนมติ่มซำที่กอดไว้ในอ้อมอกหายไปเกินครึ่ง มุมปากเลอะไปด้วยเศษแป้งและคราบน้ำมัน

หลี่ชิงเฟิงยื่นกระบอกน้ำให้ลูกอย่างจนใจ "กินขนมพวกนี้เข้าไปตั้งเยอะ เดี๋ยวก็ร้อนในหรอก ดื่มน้ำก่อน พอดื่มน้ำเสร็จค่อยมาถามพ่อ"

จื่อเหิงรับกระบอกไม้ไผ่ไปดื่มน้ำดังอึกๆ จนหมดเกลี้ยง "พ่อครับ ตกลงเย็นนี้เรากินอะไร?"

"แล้วลูกอยากกินอะไรล่ะ? เมื่อกลางวันกินของอร่อยที่บ้านคุณน้าไปตั้งเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังถามคำถามนี้อีก?"

"ก็... ของที่บ้านคุณน้าไม่อร่อยเท่าฝีมือพ่อนี่ครับ" ปากน้อยๆ ตอบอย่างเอาใจ

หลี่ชิงเฟิงขำพรืด

พ่อบ้านอย่างฉันเนี่ยนะจะทำกับข้าวอร่อยกว่าเชฟโรงแรม?

ถ้าฉันไม่รู้จักประมาณตน คงหลงเชื่อคำหวานของแกไปแล้ว

"ก็ได้ๆ" หลี่ชิงเฟิงพูดพลางจัดที่นอน "งั้นเดี๋ยวพ่อทำหมูน้ำแดงให้กิน ดีไหม?"

"ดีครับ!"

หมูน้ำแดงฝีมือพ่ออร่อยที่สุดในโลก!

จื่อเหิงวิ่งร่าเข้าไปกอดน้องสาวที่นั่งอยู่บนกระสอบปุ๋ย สองแขนกอดรัดหน้าอกน้องรวมถึงแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างไว้แน่น แถมยังออกแรงกอดเสียเต็มรัก

ในอ้อมกอดของพี่ชาย จื่ออวี๋ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

จังหวะนั้นเอง เขาก็ตะโกนใส่หูน้องสาวเสียงดังลั่น เพื่อแบ่งปันความปลาบปลื้ม

"เบบี๋! เย็นนี้กินหมูน้ำแดง! เบบี๋! เบบี๋! เย็นนี้กินหมูน้ำแดงนะ!"

"หลี่จื่อเหิง!" หลี่ชิงเฟิงคว้าไม้เรียววิ่งพุ่งเข้ามา

"พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าตะโกนใส่หูน้อง ลูกจำไม่ได้หรือไงหะ?"

จื่อเหิงสะดุ้งโหยง สับตีนแตกวิ่งหนีไปพลางร้องตะโกนไปพลาง "พ่ออย่าตี! พ่ออย่าตี! แงๆๆ!"

"ห้ามตะโกนใส่หูน้องอีก ได้ยินไหม!"

หลี่ชิงเฟิงโกรธจนปอดแทบระเบิดกับการกระทำของลูกชายเมื่อครู่

ลูกสาวยังเล็กนัก ร่างกายทุกส่วนยังพัฒนาไม่เต็มที่ หากพลาดพลั้งไปนิดเดียว อาจส่งผลเสียไปตลอดชีวิต

แต่ลูกชายตัวดีสอนเท่าไหร่ก็ไม่จำ ยังตะโกนใส่หูน้องครั้งแล้วครั้งเล่า

มันน่าโมโห!

น่าโมโหจริงๆ!

โกรธจนควันออกหู!

เขาอยากจะฟาดลูกชายสักทีให้หายแค้น

แต่... พอลองคิดดูดีๆ ถ้าเขาตีลูกชายเพราะห่วงลูกสาว จะทำให้ลูกชายผูกใจเจ็บน้องไหม?

จะทำให้จื่อเหิงคิดว่าพ่อไม่รักเขา รักแต่น้องหรือเปล่า?

ถ้าลูกเก็บความน้อยใจไว้ วันหลังจะไปลงที่น้องไหม?

ปัญหานี้น่าปวดหัวจริงๆ

ดังนั้น เวลานี้ต่อให้โกรธแค่ไหน ก็ต้องอดทนไว้

ทนไว้ก่อน!

......

กระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น

จื่อเหิงเห็นว่าใช้ช้อนตักหมูน้ำแดงไม่ขึ้น จึงตัดสินใจใช้มือคว้าหมับ

ผลปรากฏว่า มือน้อยๆ ยังไม่ทันแตะโดนชิ้นเนื้อ ตะเกียบของพ่อก็ฟาดเพี้ยะเข้าที่หลังมือ!

จื่อเหิงยังไม่ทันได้เบะปากร้องไห้ด้วยความน้อยใจ ก็โดนพ่อลากไปฟาดก้นชุดใหญ่แบบงงๆ!

บ้าไปแล้ว!

จื่อเหิงโดนตีจนมึนตึ้บไปหมด!

ผมก็แค่จะใช้มือหยิบหมูแค่นั้นเองนะ!

แถมยังหยิบไม่โดนด้วยซ้ำ!

อีกอย่าง เมื่อก่อนใช่ว่าไม่เคยใช้มือหยิบซะหน่อย

งงมาก!

สับสนมาก!

น้อยใจสุดๆ!

ไม่เข้าใจเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้มันคืออะไร

นั่งกินข้าวอยู่ดีๆ ก็โดนลากไปซ้อมเฉยเลย มันจะเกินไปแล้วนะ!

หลังจากตีลูกชายเสร็จ ไฟโทสะที่อัดอั้นอยู่ในใจหลี่ชิงเฟิงก็มอดลง

เขาใช้ตะเกียบคีบหมูน้ำแดงใส่ชามให้ลูกชาย แล้วแกล้งถามเสียงเข้ม "วันหลังจะใช้มือหยิบอีกไหม?"

"ฮือๆๆ ไม่ทำแล้วครับ" จื่อเหิงตอบไปสะอื้นไป

"แล้ววันหลังจะเชื่อฟังพ่อไหม?"

"เชื่อครับ ฮือๆๆ"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าพอใจ คีบเนื้อให้อีกชิ้น "รีบกิน กินเสร็จพ่อจะได้ไปล้างจาน"

"ฮือๆๆ"

จื่ออวี๋ที่นั่งอยู่บนพื้นข้างๆ ก็มองตาแป๋วด้วยความงุนงง

จากนั้นก็ยิ้มออกมา

ยิ่งพี่ชายร้องไห้ดังเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งยิ้มกว้างเท่านั้น

สมน้ำหน้า แกล้งหนูดีนัก!