บทที่ 82 จื่ออวี๋ฝึกพลิกตัว

หลังจากโดนพ่อฟาดก้นไปชุดใหญ่ คืนนี้จื่อเหิงเลยทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาก

พอกินข้าวอาบน้ำเสร็จ ก็ปีนขึ้นเตียงอย่างว่าง่าย นั่งพิงผนังอิฐแดง ชันเข่าขึ้น หยิบสมุดวาดเขียนและปากกาเมจิกออกมาจากถุงพลาสติก แล้วตั้งใจวาดรูปอย่างขะมักเขม้น

วันนี้พ่อปูผ้านวมเพิ่มให้อีกผืน พอนั่งทับลงไปก็นุ่มนิ่มสบายสุดๆ

เจ้าตัวเล็กนอนอยู่บนนั้นก็รู้สึกสบายตัวไปด้วย เลยยกเท้าขึ้นมา พยายามใช้มือจับดึงจะเอาเข้าปาก

แต่ติดที่พุงน้อยๆ กลมป็อกเกินไป ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน ก็ทำได้แค่ยกเท้าลอยขึ้นมา แต่ส่งไปไม่ถึงปากสักที

หลี่ชิงเฟิงล้างจานเสร็จหันมาเห็นภาพนี้เข้า ก็นึกขึ้นได้ว่าลูกสาวจะเจ็ดเดือนแล้วนี่นา!

แต่ตอนนี้ยังพลิกตัวไม่เป็นเลย

พอมองลูกสาวที่พยายามจะกินเท้าแต่กินไม่ได้ เขาถึงตระหนักได้ว่าช่วงนี้มัวแต่ยุ่งหาเงินเลี้ยงครอบครัว จนละเลยการ 'อบรมเลี้ยงดู' ลูกไปสนิท

คำว่าเลี้ยงดู ไม่ใช่แค่เลี้ยงให้โต แต่ต้องดูแลพัฒนาการด้วย

อย่างที่เขาพูดกันว่า 'เดือนแรกนอน เดือนสองงอแง เดือนสามไม่หลับไม่นอน เดือนสี่พลิกตัว เดือนห้าฟันขึ้น เดือนหกกินอาหารเสริม เดือนเจ็ดนั่ง เดือนแปดคลาน เดือนเก้าเดือนสิบเรียกพ่อจ๋าแม่จ๋า'

เรื่องพวกนี้ นอกจากสามเดือนแรกแล้ว ที่เหลือพ่อแม่ต้องคอยใส่ใจฝึกฝนให้ทั้งนั้น

ถึงวัยพลิกตัว ก็ต้องฝึกให้พลิก ถึงวัยฟันขึ้นถ้ายังไม่ขึ้นก็ต้องตรวจดูแร่ธาตุ ขาดแคลเซียมก็ต้องเสริม

พอหกเดือน แม้จะเป็นเด็กที่กินนมแม่ล้วน สารอาหารก็ไม่พอแล้ว ต้องเพิ่มอาหารเสริมจำพวกผลไม้บด น้ำผัก อะไรพวกนี้

เจ็ดเดือนต้องนั่งทรงตัวได้แล้ว

แปดเดือนต้องคลานเป็น

พอเก้าเดือนสิบเดือน ต้องเริ่มเปล่งเสียงพยางค์ง่ายๆ อย่าง 'แม่' 'พ่อ' ได้บ้างแล้ว

ทุกอย่างต้องอาศัยพ่อแม่ค่อยๆ ชี้แนะ ค่อยๆ สอน

ไม่ใช่แค่คลอดออกมาเลี้ยงให้รอดก็จบ ต้องสอนทักษะที่ควรทำได้ และต้องให้ความรักความเอาใจใส่ให้เพียงพอ

ซึ่งเรื่องพวกนี้ ช่วงนี้หลี่ชิงเฟิงสอบตกจริงๆ

วันๆ เอาแต่วิ่งเต้นหาอาหารมาเลี้ยงปากท้องสามชีวิต แทบอยากจะฉีกหนึ่งนาทีออกเป็นสองนาที จนไม่ได้สนใจพัฒนาการของลูกสาวเลย

พักก่อนเถอะ

เขามองลูกสาว คิดอย่างเหม่อลอยว่า เงินน่ะหายังไงก็ไม่จบไม่สิ้น แต่ถ้าไม่ดูแลลูกให้ดี เกรงว่าปัญหาใหญ่จะตามมา

นี่หกเดือนกว่าแล้วยังพลิกตัวไม่ได้ มันน่าเป็นห่วง

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าไป ประคองหลังลูกสาวเบาๆ จับเธอนอนราบ แล้วค่อยๆ สอนให้เธอพลิกตัว

แต่เจ้าตัวเล็กไม่เคยฝึกพลิกตัวมาก่อน บวกกับความจ้ำม่ำ เรื่องง่ายๆ เลยกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ

ตอนที่จับเธอพลิกจากท่านอนหงายไปเป็นท่านอนคว่ำ หลี่ชิงเฟิงต้องช่วยออกแรงให้ครึ่งหนึ่ง ต้องคอยดันก้นหรือไหล่ หรือไม่ก็ดึงมือน้อยๆ

ถึงจะพลิกตัวไปนอนคว่ำได้

แต่พอนอนคว่ำได้แป๊บเดียว เจ้าตัวเล็กก็ร้องไห้

อาจเพราะท่านี้แปลกใหม่เกินไป แถมพุงยุ้ยๆ ไปกดทับท้องทำให้อึดอัด ตอนแรกก็แค่ส่งเสียงฮือๆ

พอเห็นพ่อไม่ยอมอุ้ม ก็เร่งวอลลุ่มขึ้น

สุดท้ายก็แหกปากร้องจ้า หวังใช้น้ำตาทำให้พ่อใจอ่อน

หลี่ชิงเฟิงเห็นลูกร้องไห้แทบขาดใจเพราะโดนจับนอนคว่ำ ทนดูได้ไม่ถึงนาทีก็รีบอุ้มขึ้นมาปลอบ

เจ้าตัวเล็กโมโหจัด เอามือข่วนหน้าพ่อเลย

ฮือๆๆ คนใจร้าย ปล่อยหนูไว้นานขนาดนี้ไม่ยอมอุ้ม!

หลี่ชิงเฟิงทั้งสงสารทั้งโทษตัวเอง

สงสารที่ลูกต้องฝึกพลิกตัวอย่างยากลำบาก

โทษตัวเองที่ใจอ่อนเกินไป เห็นน้ำตาลูกก็ลืมทุกอย่าง

ทั้งที่ตั้งใจจะฝึกให้ลูกพลิกตัวคืนนี้แท้ๆ แต่พอตัวเล็กนี่ร้อง เขาก็ปลอบใจตัวเองว่า เด็กหลายคนก็ไม่คลาน เพราะงั้นจะคลานเป็นหรือไม่เป็นก็ไม่สำคัญ เดี๋ยวโตไปก็หัดเดินเลยก็ได้

พอคิดแบบนี้ ตอนฝึกรอบสอง ทนได้ไม่ถึงนาที ก็รีบคว้าลูกที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าขึ้นมากอดอีก

ระหว่างนั้น จื่อเหิงนั่งวาดรูปตลอดเวลา

หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวมายืนข้างๆ ดูสมุดวาดเขียนของเขา

ในสมุดมีรูปบ้านหลังคามุงกระเบื้องทรงจั่ว ถนนเส้นตรงดิ่ง

ข้างบ้านมีต้นไม้ใหญ่

ด้านบนมีก้อนเมฆกับพระอาทิตย์

สองข้างทางมีต้นหญ้า

บนถนนยังมีรถยนต์คันจิ๋วกับรถถังด้วย

ฝีมือวาดรูปยังดูเด็กๆ แต่ลายเส้นกลับลื่นไหลมาก

หลี่ชิงเฟิงถามว่า "จื่อเหิง ลูกวาดรูปอะไรครับ?"

"นี่บ้านของพวกเราครับ" จื่อเหิงชี้ไปที่บ้านหลังเล็กอย่างดีใจ "พ่อดูสิ ข้างๆ มีต้นไม้ใหญ่ แล้วก็มีหญ้าเยอะแยะเลย"

"แล้วบนถนนนั่นอะไรครับ?"

"นี่รถเก๋ง นี่รถบรรทุก แล้วก็รถถังครับ"

เจ้าตัวเล็กชี้ไปที่รถขนาดเท่าเม็ดถั่วลิสงในภาพ แล้วแนะนำทีละคัน

"พ่อครับ ถ้าโตขึ้นผมรวย ผมจะซื้อรถให้พ่อเยอะๆ เลย พ่อจะได้ไม่ต้องไปยืมรถลุงใหญ่แล้ว"

หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวลูกชายด้วยความเอ็นดู

"พ่อไม่ต้องการให้ลูกซื้อรถให้หรอก พ่อแค่ขอให้ลูกเป็นเด็กดีก็พอแล้ว อย่าตะโกนใส่หูน้องบ่อยๆ พ่อก็ดีใจแล้ว จำได้ไหม?"

"จำได้ครับ"