บทที่ 83 วิชาหมัดทะลวงอากาศ

หลังจากดูลูกชายวาดรูปอยู่ครู่ใหญ่ รอจนอารมณ์ของลูกสาวเริ่มคงที่แล้ว เขาก็วางเธลงบนเตียงอีกครั้งเพื่อฝึกให้พลิกตัว

ผ่านไปหลายยก เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสี่ทุ่ม

หลี่ชิงเฟิงจำใจต้องเก็บสมุดวาดเขียนและปากกาของลูกชาย บังคับให้เจ้าตัวเล็กนอนลง

ส่วนตัวเองก็ชงนมป้อนลูกสาวจนอิ่ม แล้วอุ้มเธอเดินไปมาหน้ากระท่อม

อาจเป็นเพราะยังเล็กเกินไปและเพิ่งหย่านมแม่ จื่ออวี๋จึงยังไม่สามารถกล่อมตัวเองให้หลับได้

ทุกครั้งที่จะนอน ต้องให้พ่ออุ้มกล่อม หรือไม่ก็ต้องใส่เป้สะพายหลังเดินแกว่งไปมาถึงจะยอมหลับ

กว่าจื่ออวี๋จะหลับได้เล่นเอาเหนื่อย หลี่ชิงเฟิงค่อยๆ วางเธอลงในผ้าห่มอย่างระมัดระวัง แล้วห่มผ้าให้เบาที่สุด

ท่วงท่าความระมัดระวังนั้น เทียบได้กับการเดินไต่ลวดเลยทีเดียว

ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่ง

ถ้าจะเข้าป่าไปจับกบหิน อย่างมากก็จับได้แค่สองชั่วโมงก็ต้องกลับ

เพราะจื่ออวี๋มักจะตื่นขึ้นมาช่วงยามจื่อ (ช่วงห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง) ของทุกคืน ต้องคอยกล่อมให้นอนต่อ ไม่งั้นจะร้องไห้ไม่หยุด

จะไม่ไปจับกบหิน ก็ไม่อยากนอน

ร่างกายของเขาได้รับการเสริมแกร่งแล้ว ไม่จำเป็นต้องนอนพักผ่อนมากนัก

ถึงแม้บางครั้งความขี้เกียจของมนุษย์จะทำให้เขาเผลออยากนอน หรือตื่นสายบ้างก็ตาม

แต่คืนนี้มีเวลาเหลือเฟือ น่าจะลองทำอย่างอื่นดูบ้าง

เขายืนอยู่หน้ากระท่อม มองลูกน้อยทั้งสองที่กำลังหลับใหล พลางคิดในใจว่า ทำไมไม่ลองฝึกความคิดที่แวบเข้ามาในหัวก่อนหน้านี้ดูล่ะ?

วิชาหมัดทะลวงอากาศ!

ตอนที่ช่วยนวดกดจุดให้เซวียหลิงหลิงคราวนั้น เขาก็เกิดความคิดนี้ขึ้นมา

ในเมื่อเขาสามารถส่งแรงของตัวเองเหมือน 'ลมปราณ' เข้าสู่ร่างกายเซวียหลิงหลิงเพื่อทะลวงจุดชีพจรได้ งั้นเขาจะสามารถใช้วิชาหมัดทะลวงอากาศ ตีวัวข้ามเขาได้หรือไม่?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง หลี่ชิงเฟิงก็ตัดสินใจว่าจะต้องลองดูสักตั้ง

ถ้าทำได้จริง เส้นทางข้างหน้าคงเดินได้สะดวกขึ้นเยอะ

แม้เขาจะพยายามทำตัวให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุด แต่ชื่อเสียงเรื่อง 'จอมพลัง' ก็เริ่มแพร่สะพัดออกไปแล้ว

ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะต้องเจอกับปัญหาอะไรบ้าง

ดังนั้น มีทักษะป้องกันตัวติดไว้สักหน่อยย่อมดีกว่า

เขาค่อยๆ ย่องออกจากกระท่อมมุงจาก ไปยังอีกด้านหนึ่งของลานบ้านที่ห่างออกไป

ลานบ้านเดิมกว้างและยาวมาก เขาเดินห่างออกมาจากกระท่อมประมาณสี่ห้าสิบเมตรถึงจะหยุดฝีเท้า

ยืนนิ่ง รวมสมาธิ รวบรวมพลัง!

"ฮึบ!"

เขาชกหมัดออกไปหนึ่งที!

"ซู่!"

กอไผ่ที่อยู่อีกฝั่งของลำธารสั่นไหวอย่างรุนแรงทันที

หลี่ชิงเฟิงชะงัก จากนั้นก็มองกำปั้นตัวเองด้วยความตื่นเต้นระคนเหลือเชื่อ

ไม่นึกเลยว่าจะทำได้จริงๆ!

ฮ่าๆ เยี่ยมไปเลย!

สุดยอด!

ถึงจะเล็งพลาดไปหน่อยก็เถอะ

เจตนาเดิมของเขาคือกะจะต่อยต้นถงที่อยู่ข้างกอไผ่ เพื่อดูว่าจะใช้พลังหมัดทะลวงอากาศสอยลูกถงให้ร่วงลงมาได้ไหม

แต่ดันพลาดเป้าไปโดนกอไผ่แทน

ดูท่าวิชานี้จะทำได้จริง แต่การควบคุมทิศทางและแรงยังไม่ดีพอ

หลังจากดีใจจนเนื้อเต้น เขาพยายามสงบสติอารมณ์ รวมสมาธิรวบรวมพลังอีกครั้ง แล้วปล่อยหมัดออกไปตูมใหญ่

กอไผ่สั่นไหวรุนแรงกว่าเดิม

พลาดอีกแล้ว!

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วมองกำปั้น คิดในใจว่า งั้นลองเล็งเป้าใหญ่ก่อนดีกว่า

จากใหญ่ไปเล็ก จากหยาบไปละเอียด

เพิ่งเริ่มฝึกจะให้สอยลูกไม้ร่วงจากต้นเลย มันอาจจะฝืนตัวเองเกินไปหน่อย

คนเราจะให้อ้วนในคำเดียว หรือก้าวเดียวถึงขอบฟ้ามันเป็นไปไม่ได้

ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป

คิดได้ดังนั้น เขาก็รวมสมาธิ เล็งกำปั้นไปที่กอไผ่ตรงๆ

กอไผ่นั้นหนาทึบ กินพื้นที่ประมาณสามสี่ตารางเมตร ประกอบด้วยลำไผ่ขนาดใกล้เคียงกันนับสิบต้น

"ย้าก!"

หลี่ชิงเฟิงปล่อยหมัดออกไป ได้ยินเสียงดังเปรี๊ยะๆ ดังมาจากกอไผ่ทันที

ระเบิด!

ลำไผ่แตกกระจาย!

หลี่ชิงเฟิงกุมขมับ

กะแรงไม่ถูกอีกแล้ว!

เดิมทีแค่อยากฝึกความแม่นยำของทิศทาง คราวนี้ทิศทางตรงเป๊ะ แต่ควบคุมแรงไม่ได้

กอไผ่ดีๆ โดนเขาซัดจนเละเทะไปหมด

จนใจจริงๆ

ปวดหัวชะมัด

ขณะที่เขากำลังสับสน หูก็พลันได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากทางกระท่อม

เขาเพ่งมองฝ่าความมืดไป ทันใดนั้นความโกรธก็พุ่งปรี๊ด!

ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้หนูสกปรกที่เคยมาขโมยของกินรอบที่แล้วกลับมาอีกแล้ว

คราวนี้มันปีนขึ้นไปบนหม้ออะลูมิเนียมใส่น้ำมันหมู กำลังใช้ตัวเล็กๆ ของมันพยายามดันก้อนหินที่ทับฝาหม้ออยู่อย่างสุดชีวิต

ประเด็นคือก้อนหินนั้นไม่ได้ใหญ่มาก เพราะถ้าใหญ่เกินไปจะทำฝาหม้อบุบ

เจ้าหนูตัวเท่ากำปั้นออกแรงดันทีเดียว ก้อนหินก็เลื่อนออก

ไม่รอช้า หลี่ชิงเฟิงพุ่งตัวออกไปที่นั่นด้วยความเร็วสูงสุดทันที

เจ้าหนูกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องที่ดันหินออกได้ เตรียมจะเสพสุขกับอาหารมื้อใหญ่ แต่จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกวูบหนึ่ง

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาดำทะมึนพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง

เจ้าหนูตกใจสุดขีด หันหลังวิ่งหนีทันที

หลี่ชิงเฟิงวิ่งมาถึงหม้ออะลูมิเนียม เห็นเจ้าหนูตัวดำเมี่ยมตกใจวิ่งหนีไป

เขาหันไปมองหม้อแวบหนึ่ง แม้น้ำมันหมูข้างในจะยังปลอดภัย แต่พอนึกถึงเนื้อคราวก่อนที่ตัวเองยังไม่ได้กินแต่โดนหนูแทะไปก่อน ความแค้นก็พวยพุ่ง

เขารวบรวมพลังไปที่กำปั้น แล้วชกตามหลังเจ้าหนูที่กำลังวิ่งหนีไปหนึ่งหมัด

"ตูม!"

พื้นดินถูกพลังมหาศาลกระแทกจนยุบเป็นหลุมขนาดเท่าลูกแตงโม

แต่เนื่องจากหลี่ชิงเฟิงยังควบคุมพลังไม่คล่อง หมัดนี้ไม่เพียงไม่โดนหนู แต่ยังพลาดเป้าไปไกลถึงครึ่งเมตร

เจ็บใจนัก!

หลี่ชิงเฟิงวิ่งไล่กวดหนูไป พอเข้าใกล้ระยะก็ปล่อยหมัดอีกที

ตูม!

พื้นดินด้านหน้าเจ้าหนูยุบตัวลง เศษดินเศษหินปลิวว่อน

ร่างเล็กจิ๋วของหนูสั่นสะท้าน รีบหักเลี้ยวเปลี่ยนทิศวิ่งไปอีกทางทันที

ไอ้ยักษ์นี่มันเป็นมนุษย์หรือตัวอะไรกันแน่?

ตูแค่อยากจะมาขโมยน้ำมันกินนิดหน่อย ถึงกับต้องเอาระเบิดมาปาใส่กันเลยเหรอ?

กลัวแล้ว!

สยองมาก!

โคตรซวยเลยโว้ย!