บทที่ 84 หนูและหญิงชรา

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน

ทำไมถึงพลาดเป้าอีกแล้ว!

แถมยังพลาดไปไกลขนาดนี้

ด้วยความเจ็บใจ เขาจึงรีบวิ่งไล่ตามเจ้าหนูไปทางด้านข้าง แล้วซัดหมัดออกไปอีกครั้ง

ตูม!

ทันทีที่เจ้าหนูมุดเข้าไปในโพรงตรงผนังดิน ดินด้านบนก็ถล่มลงมาปิดตายปากโพรงจนสนิท

"บ้าเอ๊ย!"

หลี่ชิงเฟิงสบถในใจ ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูตัวนั้นจะรอดพ้นสายตาเขาไปได้

ในขณะเดียวกัน ภายในโพรงมืด เจ้าหนูกำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

ดินที่ถล่มลงมามีก้อนหินปะปนอยู่ด้วย

หินก้อนหนึ่งที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ทับหางมันไว้พอดี

หลังจากดิ้นรนอยู่ไม่กี่วินาที หางของมันก็ขาดสะบั้น

เจ้าหนูหันกลับไปมองปากโพรงที่มืดสนิทด้วยความเจ็บปวด

ประสาทสัมผัสการดมกลิ่นและการได้ยินอันเฉียบคมบอกมันว่าทางออกนี้ถูกปิดตายแล้ว

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ปลอดภัยแล้ว!

มนุษย์ผู้นั้นไม่มีทางมุดเข้ามาในภูเขาได้แน่นอน

ต่อให้เขาขุดดินที่ปิดปากโพรงออก ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาตัวอันใหญ่โตมุดเข้ามาตามรูหนูเล็กๆ นี้

มันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะวิ่งลึกเข้าไปตามทางเดินในโพรง

มันต้องไปหากองกำลังหลัก เพื่อแจ้งข่าวแก่หนูตัวอื่นๆ

ทุกเผ่าพันธุ์ย่อมมีสังคมกลุ่มใหญ่ของตนเอง

เฉกเช่นหลี่ชิงเฟิง ที่แม้จะเป็นมนุษย์ที่พาบุตรสองคนมาอาศัยอยู่อย่างสันโดษบนไหล่เขา แต่เขาก็ยังสังกัดอยู่ในสังคมของเขา

ชาวบ้านในหมู่บ้านเปรียบเสมือนสังคมกลุ่มย่อย

ประชากรทั้งตำบลเปรียบเสมือนสังคมกลุ่มใหญ่

และเหนือขึ้นไปก็ยังมีสังคมที่ใหญ่กว่านั้น

ตอนนี้ สิ่งที่เจ้าหนูตัวนี้กำลังตามหา คือกลุ่มสังคมย่อยที่คล้ายกับกลุ่มชาวบ้าน

มันต้องไปหาผู้นำของกลุ่มนี้ ซึ่งก็เปรียบเสมือนผู้ใหญ่บ้าน

วันนี้นอกจากจะขโมยอาหารไม่สำเร็จ ยังต้องเสียหางไปหนึ่งข้าง!

มันต้องรายงานเรื่องนี้ เพื่อดูว่าท่านผู้นำจะยกพวกออกมาแก้แค้นให้มัน หรือจะสั่งอพยพย้ายรังหนีเจ้าโรคจิตที่ไล่ล่าหนูตัวเล็กๆ อย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่นี้

ความเคียดแค้นไม่ได้มีแค่ในมนุษย์ สัตว์เดรัจฉานก็มีเช่นกัน

หลี่ชิงเฟิงมองปากโพรงที่ถล่มลงมาพลางแค่นหัวเราะ "หึๆ"

ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ต่อให้ปากทางนี้ถล่มไปแล้ว ก็คงไม่กระทบอะไรมากนัก

ปกติรูหนูแบบนี้มักจะมีทางเข้าออกอย่างน้อยสองทาง

ต่อให้ฝั่งนี้ถูกฝังกลบ ก็ยังมีอีกทางหนึ่ง

ขอแค่เขารวมสมาธิใช้สายตาทิพย์ไล่ตามเงาของเจ้าหนูไป ก็จะเจอทางออกอีกทาง

คิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบเพ่งสมาธิมองทะลุตามเส้นทางในโพรงหนูไปทันที

แรกเริ่มเขาเห็นหางหนูที่ขาดตกอยู่ด้านในปากโพรง ถัดมาก็เห็นเจ้าหนูหางกุดตัวนั้น

สายตาของเขาไล่ตามเจ้าหนูที่วิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินคดเคี้ยว จนกระทั่งไปเจอกับหนูตัวใหญ่อีกตัวหนึ่ง

เจ้าหนูยักษ์ตัวนั้นขนาดใหญ่กว่าเจ้าตัวหางกุดมาก ขนาดตัวเท่าฝ่ามือเขาได้

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือ หลี่ชิงเฟิงค้นพบพืชผลทางการเกษตรจำนวนมหาศาลซุกซ่อนอยู่ภายในรังหนูเหล่านี้

โดยเฉพาะในรังของเจ้าหนูยักษ์ มีทั้งมันเทศ ข้าวโพด ถั่วลิสง และข้าวเปลือกกองพะเนินเทินทึก

ปริมาณไม่ใช่น้อยๆ เลย

หนูแค่ตัวเดียวยังผลาญพืชผลไปได้ขนาดนี้ ถ้ามีเป็นสิบเป็นร้อยตัวจะขนาดไหน?

ภาพพืชผลที่กระจายอยู่ทั่วรังหนูทำให้หลี่ชิงเฟิงหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

สมัยที่เขายังเรียนอยู่ชั้นประถม เย็นวันหนึ่งระหว่างทางกลับบ้าน เขาเห็นหญิงชราในหมู่บ้านนั่งร้องไห้อยู่ที่หัวไร่ปลายนา

พอเข้าไปถามว่าเป็นอะไร แกก็เอามือที่เปื้อนโคลนปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ชี้มือไปที่ไร่ถั่วลิสงด้านหลัง

หลี่ชิงเฟิงพาถังซิงเดินเข้าไปในไร่ถั่วลิสง ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง

ถั่วลิสงในไร่กว่าครึ่งถูกขุดเจาะที่โคนต้นจนกลวงโบ๋!

เขาลองถอนต้นถั่วขึ้นมาดูสองสามต้น ถึงกับขนลุกซู่!

ฝักถั่วลิสงที่ห้อยอยู่ตรงรากไม่มีฝักไหนสมบูรณ์เลย เกือบทั้งหมดถูกหนูแทะกินจนเกลี้ยง

หญิงชราผู้นั้นขึ้นชื่อว่าเป็นคนนิสัยอ่อนโยนที่สุดในหมู่บ้าน เลี้ยงลูกชายมาสามคน ทุกคนล้วนได้ดี

มีทั้งที่เป็นครู เป็นพ่อค้า และคนที่ขยันทำมาหากินจนสร้างตึกเล็กๆ ในหมู่บ้านได้

มีลูกชายสามคนก็ต้องมีสะใภ้สามคน

พอมีสะใภ้สามคน ก็ย่อมมีบ้างที่คิดเล็กคิดน้อยว่าแม่สามีลำเอียงเข้าข้างสะใภ้อีกคนมากกว่าตน

เพื่อให้พี่น้องสามคนปรองดองกัน หญิงชราที่เดิมทีเวียนไปอาศัยอยู่กับลูกชายทีละบ้าน จึงตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่าตามลำพัง

เมื่อหมดภาระเรื่องแม่ พี่น้องทั้งสามก็ย้ายออกจากหมู่บ้าน เข้าไปทำงานในเมืองใหญ่ กลับมาเยี่ยมบ้านเพียงปีละครั้งช่วงตรุษจีน

การพบเจอเพียงปีละครั้ง ทำให้หญิงชราผู้โดดเดี่ยวเห็นคุณค่าของการรวมญาติอย่างยิ่ง

แม้อายุจะปาเข้าไปเจ็ดสิบแปดสิบปีแล้ว แต่เพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของลูกหลานยามพร้อมหน้า แกจึงกัดฟันลงแรงทำไร่ไถนาอย่างไม่คิดชีวิต

ถั่วลิสง, ข้าวโพด, มันเทศ, เผือก, ใบชา, เมล็ดชา...

งานเกษตรใดๆ ที่แรงคนคนเดียวพอจะทำไหว แกทำหมดทุกอย่าง

ตลอดทั้งปี ผลผลิตที่แกเก็บเกี่ยวได้ไม่ได้น้อยหน้าคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านเลย

แต่ในขณะที่คนอื่นเก็บเกี่ยวผลผลิตไว้กินเอง

ของแกกลับถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน เพื่อมอบให้ลูกชายทั้งสามเมื่อยามกลับมาเยี่ยมบ้าน

ส่วนตัวแกเองเก็บไว้กินแต่ของเหลือเลือก ที่คุณภาพไม่ค่อยดีนัก

ความทุ่มเทของแกเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาชาวบ้าน ไม่มีใครไม่ชื่นชม ไม่มีใครไม่เคารพแก

ทว่าหญิงชราผู้เข้มแข็งคนนั้น กลับมานั่งร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ อยู่ที่หัวไร่ น้ำตาไหลผ่านร่องนิ้วผสมกับดินโคลนจนกลายเป็นคราบสีดำ

ตัดกับเส้นผมสีขาวโพลนดุจหิมะอย่างชัดเจน

หลี่ชิงเฟิงและถังซิงเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

ทั้งสองคนช่วยกันปลอบโยนหญิงชรา พร้อมกับช่วยแกถอนต้นถั่วลิสงขึ้นมา

แม้จะเหลือผลผลิตดีๆ ไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง