บทที่ 644 สอบได้ที่หนึ่ง

หลี่ฟู่อันมองดูเขาที่ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย ลอบถอนหายใจออกมา ในหัวนึกย้อนไปถึงภาพอันธพาลน้อยที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินในตอนนั้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

หลี่ชิงเจียงในวัยเด็กได้รับความรักความเอ็นดูจากย่าของเขา หรือก็คือแม่เฒ่าของหลี่ฟู่อันเป็นอย่างมาก

เรียกได้ว่าอมไว้ในปากก็กลัวละลาย ประคองไว้ในมือก็กลัวตกแตกเลยทีเดียว

ดังนั้น หลี่ชิงเจียงในวัยเด็กจึงได้รับฉายาว่าอันธพาลน้อย เพียงแต่ อันธพาลน้อยในตอนนั้นตอนนี้กลับดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เซื่องซึม ทั่วทั้งร่างมองไม่เห็นเค้าโครงของความสดใสร่าเริงในวัยเด็กเลยแม้แต่น้อย