บทที่ 645 เงินเก็บสองล้าน

หลี่ชิงเฟิงวันนี้ทำงานเร็วขึ้นกว่าเดิม วันนี้เขาใช้โอ่งน้ำขนาดใหญ่พิเศษมานวดแป้งโดยตรง แค่หนึ่งนาทีก็สามารถนวดแป้งจนเสร็จได้หนึ่งโอ่ง จากนั้นก็นำแป้งมาแบ่งเป็นส่วนๆ แล้วยกออกไป ทั้งสบายและรวดเร็ว เวลาที่ประหยัดได้ ก็นำมาใช้เตรียมอาหารมื้อเที่ยง แถมยังตั้งใจทำกับข้าวที่พวกเด็กๆ ชอบกินเพิ่มอีกสองสามอย่าง ไข่เจียวกุยช่ายกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่มีกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอ แถมยังกินง่ายและสะดวก ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นกับข้าวที่เด็กๆ ชอบกินกันทั้งนั้น เด็กห้าคนนอกจากจื่ออวี๋ที่ยังขึ้นโต๊ะไม่ได้แล้ว อีกสี่คนที่เหลือก็ยึดพื้นที่ไปครึ่งโต๊ะแล้ว เป็นเพราะคนเยอะ จึงต้องจัดโต๊ะสองตัว พวกผู้หญิงนั่งโต๊ะหนึ่ง พวกเด็กๆ ก็นั่งโต๊ะเดียวกับพวกผู้ชาย ตาเฒ่าหลี่ฟู่อันนั่งอยู่กับเด็กทั้งสี่คน มองดูเด็กสี่คนของตระกูลหลี่แย่งกันกินข้าวแข่งกันว่าใครกินเร็วกว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่เคยหุบลงเลย เด็กที่ไร้เดียงสาคงจะเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้แล้ว บางครั้งไม่เพียงแต่สามารถประสานรอยร้าวในครอบครัวเล็กๆ ได้ แต่ยังสามารถประสานรอยร้าวในครอบครัวใหญ่ได้อีกด้วย หลี่ฟู่อันเงยหน้าขึ้นมองไปที่โต๊ะอีกตัว

"พี่รอง ฉันอุ้มจื่ออวี๋อยู่ตักข้าวไม่ถนัด พี่ช่วยตักข้าวให้ฉันชามหนึ่งสิ"

พูดพลาง ก็ยื่นชามเปล่าในมือออกไป พี่รองเหรอ สรรพนามที่ห่างหายไปนานนี้ทำเอาหลี่ฟู่ลี่ถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ พอเงยหน้าขึ้นขวับ ก็เห็นหลี่ฟู่อันกำลังถือชามเปล่ามองมาที่ตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายขึ้นมาทันที ผุดลุกขึ้นยืน หัวเราะด่าไปพลาง เดินเข้ามารับชามเปล่าไปพลาง

"ทำไมถึงต้องให้ฉันตักให้ด้วย เรียกชิงเฟิงกับชิงเจียงก็ได้นี่นา"

ถึงแม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่สองเท้ากลับเดินไปที่หม้ออัดแรงดันตรงมุมห้องเพื่อตักข้าวให้อย่างเป็นธรรมชาติ หลี่ฟู่อันเอ่ยว่า