บทที่ 649 ใบไม้ร่วงหล่นคืนสู่ราก

จื่อเหิงมองดูต้นจี้มู่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดีใจ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสใบไม้ที่หยาบสากของต้นจี้มู่ ใบของมันเล็กมาก เล็กเท่าขนาดเล็บมือของพ่อเท่านั้น แต่ว่าใบไม้กลับมีเยอะมาก ขึ้นเบียดเสียดกันหนาแน่นจนนับไม่ถ้วน

เป็นเพราะมีใบเยอะ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเด็ดเท่าไหร่มันก็คงเด็ดไม่หมด จื่อเหิงอดใจไม่ไหวแล้ว อยากจะเด็ดใบไม้ พอเด็ดใบไม้แล้ว ก็จะสามารถเอาใบไม้มาเล่นเกมได้ มือน้อยๆ คันไม้คันมือ คว้าใบไม้ใบเล็กๆ ใบหนึ่ง แล้วออกแรงเด็ดอย่างแรง

ใบของต้นจี้มู่ถึงแม้จะเล็ก แต่กลับไม่หลุดร่วงง่ายๆ พอจื่อเหิงดึงแบบนี้ ไม้พุ่มทั้งต้นก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

หลี่ชิงเฟิงเห็นดังนั้น ก็รีบเอ่ยถามทันที "หลี่จื่อเหิง ลูกทำอะไรน่ะ"

จื่อเหิงรีบเอามือน้อยๆ ซ่อนไว้ข้างหลังก้น หัวเราะแหะๆ เอ่ยว่า "ไม่ได้ทำอะไรครับ"