บทที่ 652 กำจัดให้สิ้นซาก

ใบหน้าแก่ๆ ของหลี่ชิงเหอแดงซ่านขึ้นมาทันที

เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาอันใสซื่อบริสุทธิ์ของจื่อเหิง ก็รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ

เราก็อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังรู้ความสู้เด็กห้าขวบไม่ได้เนี่ย

เขานั่งลงบนเก้าอี้ วางตะเกียบลง เช็ดปากจนสะอาด แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า

"จื่อเหิง หลานพูดถูกแล้ว เมื่อกี้ลุงใหญ่ผิดเอง พวกเราควรจะรอพ่อของหลานมาก่อนค่อยเริ่มกินข้าวถึงจะถูก"