บทที่ 676 ญาติยากจน

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า พูดติดตลกว่า "ไม่กลัวหรอก! ยังไงซะพระก็หนีวัดไม่พ้น ขอแค่เธอไม่กลัว ฉันก็ไม่กลัว!"

"ตกลงครับ งั้นพี่รอฟังข่าวดีจากผมได้เลย ผมมั่นใจว่าจะต้องทำให้โหยวจ๋าฉือพวกนี้โด่งดังในโรงเรียนเราได้แน่!"

หลี่ชิงเฟิงหันไปมองเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา แล้วหัวเราะเอ่ยว่า "ได้ ฉันจะรอฟังข่าวดีจากเธอนะ!"

เมื่อถึงตัวอำเภอ หลี่ชิงเฟิงก็ขับรถพาอาคุ้ยไปส่งที่สถานีรถไฟความเร็วสูงโดยตรง

หลังจากอาคุ้ยลงจากรถและมองส่งหลี่ชิงเฟิงขับรถจากไป ก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย