บทที่ 693 ไปโรงเรียนอนุบาล

วันนี้เติ้งจือหมิ่นขายหน้าจนถึงขีดสุด หล่อนไม่อยากอยู่ที่นี่ให้คนอื่นดูถูกอีกต่อไปแล้ว หล่อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เช็ดน้ำตา แล้วกลับมาทำท่าทางหยิ่งผยองไม่เห็นหัวใครอีกครั้ง ตะคอกใส่เติ้งจือชงว่า "ไปก็ไปสิ แกคิดว่าฉันอยากจะอยู่ในที่กันดารแบบนี้หรือไง"

พูดจบก็ไม่สนใจคำทัดทานของพ่อแม่ หันหลังเดินจ้ำอ้าวออกไปที่ลานบ้านทันที พอขึ้นรถ ก็สตาร์ทรถแล้วขับตะบึงออกไปจนฝุ่นตลบ

พ่อเติ้งแม่เติ้งมองดูลูกสาวสุดที่รักถูกลูกชายยั่วโมโหจนหนีไป ก็หันกลับมาด่าลูกชายว่า "นานๆ ทีพี่สาวแกจะกลับมาบ้าน แกยอมอ่อนข้อให้พี่เขาหน่อยไม่ได้หรือไง"

"พ่อ แม่" เติ้งจือชงเท้าสะเอวทั้งสองข้าง "พวกพ่อกับแม่หมายความว่ายังไงครับ นี่พวกพ่อกับแม่กำลังโทษที่ผมทำให้เรื่องมันถูกต้องใช่ไหม" "เมื่อกี้หล่อนพูดจาแบบนั้นต่อหน้าญาติพี่น้องตั้งมากมาย ญาติๆ จะคิดยังไงกับครอบครัวเติ้งของเราล่ะครับ" "คนอื่นเขาจะไม่คิดว่าคนบ้านเติ้งของเราทำตัวแย่หรอกเหรอ" "วันหลังใครจะกล้ามาคบค้าสมาคมกับบ้านเติ้งของเราอีกล่ะ" "ถ้าผมไม่สั่งสอนหล่อน หล่อนก็จะไม่มีวันรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด" "ตอนนี้หล่อนแค่โดนสั่งสอนไปนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าหล่อนยังไม่คิดจะกลับตัวกลับใจ วันหน้าหล่อนต้องเจอดีแน่"

ถึงแม้พ่อเติ้งแม่เติ้งจะเข้าใจเหตุผลเหล่านี้ แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง นั่นก็คือลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา เป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขา ย่อมต้องปกป้องดูแลเป็นธรรมดา ดังนั้น ไม่สนว่าใครถูกใครผิด พวกเขาก็ยังคงด่าทอเติ้งจือชงอย่างรุนแรงไปชุดใหญ่