บทที่ 694 รู้จักคำว่าฟักเขียว

ตารางอาหารนี้น่าสนใจมาก ตลอดห้าวันตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ วนไปวนมาก็มีแต่กับข้าวไม่กี่อย่างนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในนั้นยังมีพวกปีกไก่บนน้ำแดงกับปลายปีกไก่น้ำแดงอะไรพวกนี้ด้วย ถ้าเป็นเนื้อไก่น้ำแดง ก็ยังพอเชื่อได้ว่าเป็นเนื้อไก่สดที่เพิ่งเชือดในวันนั้น แต่ปีกไก่บนกับปลายปีกไก่นี่สิ... ต้องเป็นอาหารแช่แข็งร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน แถมยังเป็นอาหารแช่แข็งที่ราคาถูกที่สุดอีกด้วย ราคาตีนไก่แช่แข็งก็ปาเข้าไปเกือบสามสิบหยวนต่อหนึ่งชั่งแล้ว แต่ปีกไก่บนกับปลายปีกไก่กลับราคาแค่สิบหยวนกว่าๆ เป็นวัตถุดิบที่ราคาถูกกว่าเนื้อหมูตั้งหนึ่งหรือสองหยวนด้วยซ้ำ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ปีกไก่บนกับปลายปีกไก่พวกนี้ก็ยังถือว่าเป็นเมนูที่ 'หรูหรา' ที่สุดในตารางอาหารนี้แล้ว นอกจากอาหารคาวจานหลักสองอย่างนี้แล้ว ที่เหลือก็เป็นพวกซี่โครงหมูตุ๋นมันฝรั่ง ไม่ต้องคิดก็รู้ มั่นใจได้เลยว่าต้องมีมันฝรั่งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนกระดูกมีแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แถมอาจจะไม่ใช่ซี่โครงหมูด้วยซ้ำ ถึงอย่างไรราคาก็เห็นๆ กันอยู่ ค่าเทอมเทอมละสองพันหยวนรวมค่าอาหารและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทั้งหมดไว้แล้ว นอกจากซี่โครงหมูตุ๋นมันฝรั่ง ก็ยังมีถั่วฝักยาวผัดหมูสับ ขึ้นชื่อว่าหมูสับแล้ว เนื้อหมูที่ใช้ในอาหารจานนี้ก็ต้องมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยอย่างแน่นอน แล้วก็ยังมีลูกชิ้นหมูฟักเขียว ลูกชิ้นนี้กะดูแล้วเด็กคนหนึ่งก็คงได้กินแค่คนละสองลูก

พอได้เห็นตารางอาหารนี้ คิ้วของหลี่ชิงเฟิงก็ขมวดเข้าหากันจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้อยู่แล้ว อาหารแย่ขนาดนี้ จื่อเหิงต้องกินไม่ชินอย่างแน่นอน! เพราะว่าตอนนี้จื่อเหิงได้กินแต่ปลาแต่เนื้อชิ้นโตทุกวัน ไม่เพียงแต่คุณภาพดี แถมปริมาณก็ยังไม่น้อยอีกด้วย มองดูลูกชายที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ ถึงแม้จะทำใจลำบากที่จะต้องทิ้งลูกชายไว้ในโรงเรียนอนุบาลแบบนี้ แต่ก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ เพราะโรงเรียนอนุบาลในชนบทส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด ราคาของเขาตั้งไว้เท่านี้ มันถูกและคุ้มค่าจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เด็กกินปลาเนื้อสดใหม่ทุกวัน ถ้าเป็นห่วงว่าลูกจะกินไม่อิ่ม ก็ทำได้แค่ให้ลูกกินมื้อเช้าที่บ้านให้เรียบร้อยแล้วค่อยมา แล้วพอกลับมาตอนเย็นก็ค่อยทำของอร่อยๆ ให้ลูกกินเยอะๆ

หลี่ชิงเฟิงถามจื่อเหิงอีกว่า "จื่อเหิง ลูกชอบที่นี่ไหม พรุ่งนี้พ่อจะส่งลูกมาเล่นกับเพื่อนๆ ที่นี่ดีไหม"

จื่อเหิงที่เดิมทีกำลังจ้องมองตารางอาหารอย่างเหม่อลอย พอได้ยินคำพูดของพ่อ ก็หันกลับมามองพ่อ พยักหน้ารับ พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง "พ่อครับ ผมไม่ชอบกินฟักเขียว!"

หลี่ชิงเฟิงอึ้งไป รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เด็กคนนี้ไปรู้จักคำว่าฟักเขียวได้ยังไงกัน คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าอาจจะเป็นเพราะตัวเองเผลออ่านออกเสียงมาเมื่อกี้ หรือไม่ก็เป็นเพราะตอนที่คุณครูอธิบายได้พูดถึงคำว่าฟักเขียว ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เอ่ยกับจื่อเหิงว่า "ไม่เป็นไร ลูกชอบกินอะไรก็กินอันนั้นแหละ"