บทที่ 705 ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจะทำยังไง

ศีรษะของจื่อเหิงเอียงไปด้านข้างตามแรงตบอันมหาศาล ดวงตาเบิกกว้าง! ฝ่ามือเดียวอาจทำให้เขาเกิดความสงสัยในตัวเอง แต่สองฝ่ามือมันไม่ใช่แค่ความสงสัยในตัวเองง่ายๆ แบบนั้นแล้ว แต่มันคือความโกรธ! พ่อเคยบอกไว้ว่าพวกเราจะไม่เป็นฝ่ายไปรังแกคนอื่นก่อนแต่ว่าเวลาที่ถูกคนอื่นรังแกจะต้องตอบโต้กลับไป เจ้าอ้วนน้อยนั่นถึงแม้จะแย่งของเล่นของเขาไปแต่เขาก็ไม่คิดจะลดตัวลงไปแย่งชิงกับเจ้าอ้วนน้อยเลยสักนิด เพราะต่อให้เหยียบเจ้าอ้วนน้อยไว้ใต้ฝ่าเท้ามันก็ไม่มีความหมายอะไร ช้างย่อมไม่ลดตัวไปถือสาหาความกับมดหรอก แต่ถ้าบังเอิญไปเจอหมาบ้าที่ไล่กัดคนล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำให้หมาบ้ารู้ว่าการไล่กัดคนมั่วซั่วมันเป็นเรื่องที่ผิด จื่อเหิงในเวลานี้ถึงแม้จะถูกผู้ชายคนนั้นกอดรัดไว้แน่นแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะขยับตัวไม่ได้เลย ข้อเสียเปรียบของเขาคือตัวเล็ก ส่วนข้อได้เปรียบของเขาก็คือความเร็วที่ว่องไวตัวเล็กและความฉลาดหลักแหลม เดิมทีเขากำลังดิ้นรนอย่างรุนแรงแต่หลังจากฝ่ามือของเติ้งจือหมิ่นฟาดลงมาทั่วทั้งร่างของเขาก็สั่นสะท้านอย่างแรงแล้วก็นิ่งงันไปในพริบตา ไม่เพียงแค่นั้นร่างกายยังอ่อนปวกเปียกร่วงหล่นลงไปด้านล่างถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้นกอดเขาไว้แน่นเขาจะต้องล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแน่นอน ผู้ชายคนนั้นสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเด็กในอ้อมแขน ตกใจจนหน้าถอดสี! รีบก้มหน้าลงมองดูใบหน้าของเด็กทันที เห็นเพียงเด็กที่เดิมทียังกัดฟันกรอดๆ ตอนนี้กลับหลับตาพริ้มไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ ผู้ชายคนนั้นหน้าถอดสีด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงลงมือหนักขนาดนี้ ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจะทำยังไง"

เสียงกรีดร้องนี้บังเอิญไปเข้าหูครูไป๋ที่เพิ่งไล่แมวป่าเสร็จแล้วอยู่ชั้นบนพอดี เดิมทีเธอตั้งใจจะลงไปตามจื่อเหิงให้กลับขึ้นมา แต่กลับพบความผิดปกติที่ชั้นล่างตรงบริเวณบันไดเสียก่อน เธอไม่เพียงแต่เห็นจื่อเหิงถูกตีแต่ยังเห็นจื่อเหิงสลบเหมือดไปแล้วด้วย เธอใช้มือปิดปากตามสัญชาตญาณรีบถอยหลังไปหลายก้าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาปิดเสียงแล้วกดโทรแบบวิดีโอคอลทันที ส่วนผู้ชายที่อยู่ชั้นล่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด แต่เติ้งจือหมิ่นกลับยังคงส่งเสียงหัวเราะที่ชวนให้ขนลุกขนพองออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน "ฮ่าๆๆ ตายซะได้ก็ดี ตายซะได้ก็ดี"

"คุณบ้าไปแล้ว!" ผู้ชายคนนั้นรีบวางเด็กชายลงบนพื้น จากนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าวทำท่าทางเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองสีหน้าดูลุกลนเล็กน้อย "เติ้งจือหมิ่นคุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิแต่อย่ามาลากผมเข้าไปซวยด้วยนะ"

"ถ้าไม่เห็นแก่ที่พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาแต่ก่อนล่ะก็ผมไม่มีทางช่วยคุณหรอก"

"ผมจะบอกคุณให้นะคุณเป็นคนตีเขาไม่เกี่ยวอะไรกับผมทั้งนั้น ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาคุณต้องรับผิดชอบทั้งหมดเลยนะ"