บทที่ 707 เหนือศีรษะสามเชียะมีเทพยดา

ริมถนนที่เดิมทีมีสายลมพัดโชยเอื่อยๆ ไม่รู้เพราะเหตุใดจู่ๆ ก็มีลมพายุพัดกระหน่ำขึ้นมา

ลมพัดแรงจนทุกคนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แต่ละคนต่างยกมือขึ้นมาบังหน้าตามสัญชาตญาณ

ทว่าในชั่วพริบตาที่พวกเขายกมือขึ้นบังหน้านั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนรีบลดมือลงแล้วมองตามเสียงไป ต่างก็พากันงุนงง

เติ้งจือหมิ่นที่เดิมทีล้มกองอยู่บนพื้นหายตัวไปแล้ว