บทที่ 734 วิสัยทัศน์กว้างไกล

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า

หลี่ชิงเหอเบ้ปาก แค่นเสียงเย็นชา "แกนี่ใจป้ำดีนะ เรื่องดีๆ แบบนี้ ทำไมไม่ให้ฉันทำล่ะ"

หลี่ชิงเฟิงเห็นท่าทางของพี่ใหญ่ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ส่ายหน้า และไม่ได้พูดอะไร

หลี่ชิงเหอพูดต่อ "เดือนละตั้งหมื่นหยวนเชียวนะ แกดูสิ คนในหมู่บ้านเราที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก มีสักกี่คนที่รายได้เกินหมื่นต่อเดือน"

"เอาล่ะ ต่อให้แกมีเงินเยอะ แกสงสารเขา อยากช่วยเขา งั้นฉันก็จะไม่พูดอะไร เงินมากเงินน้อยไม่สำคัญ แต่ทำไมต้องมอบหมายให้เขาดูแลโรงงานด้วยล่ะ"