บทที่ 741 ต้าหลิงเมาแผลงฤทธิ์อีกครั้ง

"กลางวันยาวนานขุนเขายิ่งเงียบสงัด ไร้แขกมาเยือนถึงประตูลานไม้ แต่งกวีสำเร็จใบไม้ร่วงหล่นหนึ่งใบ สร่างเมาเมฆาโดดเดี่ยวล่องลอย ผลักหน้าต่างมองเห็นต้นไผ่ผอมบาง ถือเบ็ดตกปลาได้ปลาตัวอ้วนพี เข้าใจถ่องแท้ถึงสัจธรรมแห่งความยากดีมีจน ใครเล่าจะกล้าว่าวิถีของข้าผิดเพี้ยน!"

จื่อเหิงไม่สนใจพ่อ หันไปท่องบทกวีให้เป่าเป่าฟังอีกบทหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "เป่าเป่า ถ้าเธอไม่กินเนื้อ เธอก็จะผอมและสวยเหมือนต้นไผ่ ส่วนพี่กินเนื้อ พี่ก็จะอ้วนเหมือนปลา ต้นไผ่ไม่ธรรมดาสามัญ ส่วนปลาคือของธรรมดาสามัญ ให้พี่เป็นคนธรรมดาสามัญ แล้วให้เป่าเป่าเป็นคนไม่ธรรมดาสามัญ ดีไหม"

แผนการในใจนี้ทำเอาเสือดาวลายเมฆที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง แล้วส่งเสียงร้องเหมียวๆ ใส่จื่ออวี๋

จื่ออวี๋หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ฝ่ามือเล็กๆ ที่ตบตีพี่ชายยิ่งออกแรงมากขึ้นไปอีก

จื่อเหิงก็หัวเราะไปพลาง ร้องตะโกนไปพลาง "ไม่เจ็บๆ เธอตีพี่ไม่เจ็บหรอก"