บทที่ 744 ทองคำและอัญมณีล้ำค่า

ไม่มีอะไรพลิกโผ หลังจากกินไปได้ห้าชิ้น เขาก็กินไม่ไหวแล้ว

ไม่ใช่ว่าอิ่มหรอกนะ แต่แค่เลี่ยน!

แถมในท้องยังรู้สึกจุกเสียดแน่นท้อง อึดอัดนิดหน่อยด้วย

เขาวางตะเกียบลง มองพ่อด้วยสายตาน่าสงสาร แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "พ่อครับ ผมกินไม่ไหวแล้ว!"

หลี่ชิงเฟิงกลั้นขำ แสร้งทำหน้าเหลือเชื่อแล้วถามเขาว่า "ลูกเพิ่งจะกินไปแค่ห้าชิ้นเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกินไม่ไหวแล้วล่ะ"