บทที่ 767 กินของเขาปากย่อมเกรงใจ

วินาทีต่อมา คนที่เดิมทีดูสุภาพเรียบร้อยก็ไม่สุภาพอีกต่อไป!

คนที่เดิมทีลังเลก็ไม่ลังเลอีกต่อไป แม้แต่เหยาตานที่ตั้งใจจะกินแค่ข้าวเปล่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะคีบตะเกียบลงไปในชามกะละมังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไข่ผัดมะเขือเทศในชามกะละมังลดลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เวลาผ่านไปไม่ถึงสองนาที ชามกะละมังก็ว่างเปล่า

ตะเกียบหลายคู่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ นิ่งอึ้งไปตามๆ กัน