บทที่ 771 มังกรหยกขาว

หลี่ชิงเฟิงพลิกตัว หาวหวอดหนึ่งที "อยากฉี่ก็ไปฉี่สิ จะฉี่แล้วมาบอกพ่อทำไม"

สายตาสบเข้ากับจื่ออวี๋ที่กำลังยิ้มแฉ่ง เจ้าตัวเล็กถีบผ้าห่มออกแล้ว สวมชุดนอนแบบติดกันตัวหนา ยกเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นสูง แล้วทุบลงบนผ้าห่มฝ้ายนุ่มฟูครั้งแล้วครั้งเล่า ผ้าห่มฝ้ายถูกเท้าเล็กๆ ทุบจนเป็นหลุมในพริบตา โดยเฉพาะตอนที่เห็นว่าพ่อตื่นแล้ว และพลิกตัวมามองตัวเอง เจ้าตัวเล็กก็เกิดคึกคักขึ้นมากะทันหัน เท้าเล็กๆ ที่ทุบผ้าห่มก็เพิ่มแรงขึ้นมาไม่น้อย ทุบจนฟูกที่นอนดังปังๆ

หลี่ชิงเฟิงกลัวลูกจะเจ็บ จึงรีบคว้าเท้าอวบอ้วนทั้งสองข้างไว้ ออกแรงดึงเบาๆ ก็ดึงเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างมาจ่อที่ริมฝีปาก หอมเท้าเล็กๆ ไปฟอดหนึ่ง อุ่นวาบ นุ่มนิ่ม ฝ่าเท้าของเจ้าตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบ ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาเสียงดัง พร้อมกับออกแรงดิ้นรนให้เท้าหลุดจากการเกาะกุม แล้วก็ทุบฟูกที่นอนดังปังๆ อีกครั้ง หลี่ชิงเฟิงก็ไปจับเท้าลูกมาหอมอีก เจ้าตัวเล็กก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ดิ้นรน แล้วก็ทุบฟูกที่นอนต่อไป เกมเล็กๆ ของสองพ่อลูกทำให้บ้านหลังเล็กอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ

จื่อเหิงสวมรองเท้าแตะวิ่งไปที่ห้องน้ำ ปล่อยฉี่ใส่โถส้วมซู่ใหญ่ จากนั้นก็ดึงกางเกงขึ้น น้ำก็ไม่กด วิ่งออกไปนอกลานบ้าน ปกติเวลาฉี่เสร็จเขามักจะล้างมือแล้วไปหาพ่อเพื่อทำมื้อเช้า แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดเขาอยู่ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเปิดประตูเดินออกไปที่ลานบ้าน

ทันทีที่ประตูใหญ่เปิดออก ลมยามเช้าอันแสนเย็นสบายก็พัดปะทะใบหน้า พัดพาเอากลิ่นหอมจางๆ มาด้วย กลิ่นหอมที่ไม่เคยมีมาก่อน!