บทที่ 772 หนาวเย็น

จื่อเหิงยืนอยู่ใต้ต้นจี้มู่ที่สูงใหญ่อย่างมีความสุข แหงนหน้าขึ้น อยากจะเด็ดกิ่งดอกไม้สีขาวที่อยู่สูงขึ้นไป

แต่น่าเสียดายที่เขาส่วนสูงไม่พอ จึงทำได้เพียงเขย่งปลายเท้า ยืดแขนออกไปให้สุด นิ้วเล็กๆ เกี่ยวเข้ากับกิ่งดอกไม้กิ่งหนึ่งที่ห้อยระย้าลงมาเล็กน้อยได้อย่างยากลำบาก เพิ่งจะออกแรงดึงกิ่งดอกไม้ลงมา จู่ๆ ก็เห็นหยดน้ำใสๆ นับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาราวกับนกที่ตื่นตระหนก พรูพรูลงมาจากกิ่งดอกไม้ หล่นแหมะลงบนใบหน้าเล็กๆ ที่แหงนมองอยู่อย่างจัง ใบหน้าเล็กๆ เปียกชุ่มไปในพริบตา

เขาหันไปมองพ่อด้วยความน้อยใจเล็กน้อย ก็เห็นพ่อกำลังหัวเราะชอบใจในความโชคร้ายของเขา เขาเท้าสะเอวด้วยความโกรธแล้วเอ่ยว่า "พ่อครับ พ่อไม่ต้องมามองผมเลยนะ!"

สภาพทุลักทุเลแบบนี้ จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด

หลี่ชิงเฟิงรีบหันหน้าหนี กลั้นหัวเราะเอาไว้ "ไม่ได้มองลูกซะหน่อย พ่อกำลังมองดอกไม้อยู่ต่างหาก!"