บทที่ 773 ระเบียงทางเดิน

รอจนเขาออกมาเตรียมจะพาเด็กสองคนกลับเข้าบ้านไปกินมื้อเช้า ก็เห็นจื่อเหิงที่กำลังเล่นสนุกอยู่ในลานบ้านอย่างเพลิดเพลิน ดูราวกับลูกวัวตัวน้อยที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากแอ่งน้ำโคลนไม่มีผิด

ไม่ต้องพูดถึงผมที่เปียกโชก เสื้อผ้ายิ่งดูไม่ได้ ไม่เพียงแต่เปียก แต่ยังสกปรกอีกด้วย น้ำฝนพัดเอาใบไม้ กลีบดอกไม้ และดินทรายมาผสมรวมกัน แล้วแปะติดอยู่บนเสื้อผ้า จะบอกว่าสกปรกแค่ไหนก็แค่นั้น จะบอกว่าทุลักทุเลแค่ไหนก็แค่นั้น แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองสกปรกเลยสักนิด เข้าไปโอบไหล่น้องสาว แถมยังจะหอมหน้าผากน้องสาวอีกต่างหาก

"เฮ้ย!"

หลี่ชิงเฟิงร้องลั่น รีบพุ่งเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาทันที แต่ก็สายไปเสียแล้ว เสื้อผ้าสีส้มของลูกสาวในตอนนี้แทบจะมองไม่ออกว่าเป็นสีอะไรแล้ว ไม่ต้องพูดถึงรอยประทับรูปฝ่ามือทีละรอยๆ ยังมีดอกไม้ใบหญ้าติดอยู่บนนั้นอีกต่างหาก

เห็นภาพนี้แล้ว หลี่ชิงเฟิงก็ปวดหัวตึ้บ รีบอุ้มจื่ออวี๋กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน ในขณะเดียวกันก็สั่งให้จื่อเหิงไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเลย