บทที่ 780 กรรมตามสนอง

จื่อเหิงพยักหน้าอีกครั้ง อารมณ์ผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ตอนนี้เองเขาถึงได้พบว่าน้องสาวหายตัวไปเสียแล้ว! เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ในห้องครัวแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงหายไปได้ล่ะเนี่ย เริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมาแล้ว เขารีบผละออกจากอ้อมกอดของพ่อ แล้ววิ่งไปที่ห้องนอนทันที

เห็นรถหัดเดินของน้องสาวจอดอยู่หน้าตู้ ประตูตู้เปิดกว้าง มือข้างหนึ่งของน้องสาวจับขากางเกงยีนส์สีน้ำเงินของพ่อเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างกำปากกาเคมีสีดำแท่งหนาเตอะกำลังขีดเขียนลงบนกางเกงยีนส์อย่างเมามัน

เมื่อเห็นภาพนี้ จื่อเหิงก็กระโดดตัวลอย ปรบมือหันไปตะโกนบอกพ่อด้วยความตื่นเต้น "พ่อครับ พ่อดูเป่าเป่าสิ พ่อรีบดูเป่าเป่าเร็ว! ฮ่าๆๆ!"

หลี่ชิงเฟิงสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน พอเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังขีดเขียนลงบนกางเกงของตัวเอง ก็ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "หลี่จื่ออวี๋!"

เขาวิ่งเข้าไปแย่งปากกามา กวาดสายตามองกางเกงขายาวในตู้ทีละตัว พลันรู้สึกเลือดลมตีกลับ เห็นได้ชัดว่ากางเกงขายาวเหล่านี้ไม่มีตัวไหนรอดพ้นเงื้อมมือมารไปได้เลย เขาแกล้งทำเป็นโกรธ คว้ามือน้อยๆ ของจื่ออวี๋มา ตีลงบนหลังมือเบาๆ สองที แล้วดุว่า "เจ้าเด็กแสบ เจ้าเด็กแสบ!"