บทที่ 787 เป็นที่ต้องการ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ว่า "พี่เหยา งั้นพี่รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมให้คำตอบ ขอผมโทรศัพท์แป๊บหนึ่งครับ"

"ได้ๆ ไม่มีปัญหา!"

วางสายจากเหยาตานเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็วิดีโอคอลหาอวี๋ซวนซวนทันที เสียงรอสายดังขึ้นไม่ทันไร ปลายสายก็กดรับ ทว่าอวี๋ซวนซวนที่อยู่ปลายสายกลับยังคงนอนอยู่บนโซฟา ใบหน้างัวเงียเพิ่งตื่นนอน "ฮัลโหล ใครคะ"

ไม่รู้ว่าเป็นใครแล้วยังจะรับสายเร็วขนาดนี้อีก หลี่ชิงเฟิงไม่ได้เปิดโปงเธอ ทำเพียงแค่หัวเราะแล้วเอ่ยว่า "ซวนซวน พี่มีเรื่องจะถามหน่อย"

"อ้อ พี่เฟิงเองเหรอคะ!" อวี๋ซวนซวนพยายามข่มความดีใจอย่างบ้าคลั่งเอาไว้ในใจ แกล้งทำหน้าเหมือนเพิ่งตื่นนอน ลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถามว่า "มีเรื่องอะไรเหรอคะ"