บทที่ 788 ผลลัพธ์อันงดงาม

เห็นจื่ออวี๋นั่งรถหัดเดินจนเริ่มงอแงแล้ว จึงหันไปบอกลูกชายว่า "จื่อเหิง เดี๋ยวพ่อค่อยทำกับข้าวได้ไหม พ่อขออุ้มน้องออกมาเดินเล่นก่อน เพราะน้องนั่งอยู่ในรถหัดเดินตลอด คงจะเมื่อยแล้วล่ะ"

จื่อเหิงเบะปากอย่างไม่พอใจนัก "ไม่ได้ครับพ่อ ผมหิวข้าวจะแย่แล้ว!"

เมื่อเช้าเขาเรียนอยู่บนห้องใต้หลังคามาตลอดทั้งเช้า ได้พักตอนมื้อเที่ยงแค่ประมาณสามชั่วโมง พอถึงบ่ายสองโมง เขาก็กลับไปเรียนบนห้องใต้หลังคาต่อ พอเรียนไปเรียนมา ก็เรียนติดต่อกันถึงสามชั่วโมง ระหว่างนั้นก็ได้แค่ดื่มน้ำ ไม่ได้กินอะไรเลย

เพราะพ่อเคยบอกไว้ว่า ทำอะไรห้ามจับปลาสองมือ เวลาเรียนก็ต้องตั้งใจเรียน เวลาเล่นก็เล่นให้เต็มที่

ผลลัพธ์ของการตั้งใจเรียนมาสามชั่วโมงเต็มก็คือ ตอนนี้หิวข้าวมากๆ แล้วจริงๆ ใบหน้าเล็กๆ ดูน้อยอกน้อยใจ กลืนน้ำลายลงคอไม่หยุด ในมือยังกำกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิที่ว่างเปล่าเอาไว้แน่น