บทที่ 789 ทำชั่วสารพัด

ตอนที่ฟ้ามืด ฝนก็หยุดตกแล้ว

จื่อเหิงเตรียมตัวเข้าป่าเสร็จตั้งนานแล้ว ถุงผ้าใบเล็กที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกเต็มไปด้วยขนมและบิสกิต แถมยังหยิบถุงผ้าที่ใบใหญ่กว่ามาอีกหนึ่งใบ ถุงผ้าใบนี้เป็นของที่พ่อให้มา พ่อบอกว่าคืนนี้มีภารกิจสำคัญเป็นพิเศษจะมอบหมายให้เขา

"พ่อครับ เสร็จหรือยัง" จื่อเหิงยืนอยู่ตรงประตูมาพักใหญ่แล้ว เขาก้มดูนาฬิกาโทรศัพท์ของตัวเอง พอเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มแล้ว แต่พ่อก็ยังคงชักช้าลีลาไม่ยอมออกมาเสียที จึงอดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าด้วยความหมดความอดทน เอามือน้อยๆ เท้าสะเอวแล้วตะโกนเรียกเสียงดัง "พ่อครับ ถ้าพ่อยังไม่รีบอีก ผมจะไม่รอพ่อแล้วนะ!"

หลี่ชิงเฟิงถึงได้อุ้มลูกสาวขึ้นมา แล้วเอาลูกสาวขึ้นขี่หลัง จากนั้นก็ลูบหัวลิง กำชับว่า "แกเฝ้าบ้านนะ คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในลานบ้านให้ดีล่ะ จะได้กันไม่ให้แมวป่าตัวนั้นเข้ามารังแกฝูงไก่ป่าอีก"

ลิงพยักหน้ารับ จื่อเหิงก็ตะโกนมาจากข้างนอกอีก "พ่อครับ เร็วๆ สิ!"