บทที่ 800 ร้านเปิดกิจการ

อวี๋ซวนซวนคุยกับหลี่ฟู่อันสองสามประโยค พอเห็นว่าหลี่ฟู่อันยังคงรักษาระยะห่างกับเธออย่างเห็นได้ชัด ก็รู้ได้ทันทีว่ายิ่งพูดยิ่งผิด ดังนั้นจึงเดินเข้าไปในบ้านเพื่อหาหลี่ชิงเฟิง กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นจื่อเหิง จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยว่า "จื่อเหิงล่ะคะ ส่งไปโรงเรียนอนุบาลอีกแล้วเหรอ"

"เปล่าหรอก!" หลี่ชิงเฟิงก่อไฟไปพลาง เอ่ยตอบไปพลาง "อยู่บนห้องใต้หลังคา กำลังอ่านหนังสือเรียนอยู่น่ะ อย่าเพิ่งไปกวนเขาเลย เดี๋ยวพอถึงสิบเอ็ดโมงเขาก็ลงมาเองแหละ!"

"อ้อ ค่ะ" อวี๋ซวนซวนเงยหน้ามองไปทางบันได แล้วพยักหน้ารับ

จื่อเหิงที่อยู่ชั้นบนตอนนี้กำลังตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือและคัดลายมือ ตอนนี้เขาเริ่มศึกษาหลักสูตรของชั้นมัธยมต้นด้วยตัวเองแล้ว ถึงแม้จะดูเหลือเชื่อไปหน่อย แต่มันก็ช่วยไม่ได้ คนมันเก่งซะอย่างนี่นา เพียงแต่ หลักสูตรชั้นมัธยมต้นไม่ได้ง่ายเหมือนหลักสูตรชั้นประถม ไม่เพียงแต่เนื้อหาจะเยอะกว่า แต่ยังซับซ้อนกว่าด้วย ดังนั้น เขาจึงทำตามที่พ่อบอก คือต้องค่อยเป็นค่อยไป ต้องทำความเข้าใจความรู้ในปัจจุบันให้ทะลุปรุโปร่งเสียก่อน ถึงจะก้าวไปศึกษาความรู้ในบทต่อไปได้

ลิงนั่งอยู่ข้างๆ เขา บางครั้งก็เท้าคางมองดูทิวทัศน์นอกระเบียง บางครั้งก็มองจื่อเหิง ตอนนี้จื่อเหิงมีความสามารถในการควบคุมตัวเองได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แทบจะไม่ต้องให้มันมาคอยจับตาดูแล้ว แค่คอยเตือนเรื่องท่านั่งของจื่อเหิงเป็นบางครั้ง แล้วก็ช่วยเขาจัดโต๊ะเป็นบางครั้งก็พอ เมื่อเป็นเช่นนี้ ลิงจึงรู้สึกเบื่ออยู่บ้าง ต่อมาหลังจากได้รับอนุญาตจากคุณพ่อลูกอ่อน ก็ไปหากระดาษและปากกามาขีดเขียนเล่น บางทีพอนึกครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมา ก็จะวาดรูปสะเปะสะปะลงบนกระดาษขาว ถึงแม้รูปที่วาดออกมาจะดูไม่จืดเลยก็ตาม แต่ก็ถือเป็นวิธีฆ่าเวลาที่ดีวิธีหนึ่ง