บทที่ 807 ฝนตก

เหมาเหวินหัวทำงานไปพลาง ตะโกนบอกทุกคนด้วยความร้อนใจไปพลาง "ทุกคนอย่ามัวแต่มองเลย รีบทำงานกันเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวถ้าฝนตกลงมาจะยุ่งเอา"

หลี่ฟู่อันก็ร้อนใจเช่นกัน เขาอุ้มจื่ออวี๋ยืนอยู่กลางลานบ้านที่ว่างเปล่า แหงนหน้ามองทุกคนที่กำลังง่วนอยู่บนหลังคา อดไม่ได้ที่จะตะโกนตามขึ้นมาเสียงดัง "ใช่ๆๆ ท้องฟ้าดูทะแม่งๆ นะ ลำบากทุกคนแล้ว ทุกคนพยายามจัดการหลังคาให้เสร็จก่อนมื้อเที่ยงนะ"

คนที่มาช่วยงานในวันนี้ล้วนเป็นชาวบ้านที่ซื่อสัตย์บริสุทธิ์ ไม่มีใครอยากให้ฝนตกลงมาอย่างหนัก และไม่มีใครหวังให้บ้านของหลี่ชิงเฟิงเกิดปัญหาอะไรขึ้น แน่นอนว่าต้องยกเว้นพวกที่ไม่ได้มาช่วยงานและมีจิตใจคิดไม่ซื่อพวกนั้น

พอเห็นท้องฟ้ามืดครึ้มดำทะมึน พวกเขากลับแอบสวดมนต์ภาวนาในใจ ขอให้ฝนตกลงมาสักห่า ทางที่ดีก็ให้ตกหนักแบบฟ้ารั่วไปเลย แบบนี้ก็จะได้สั่งสอนหลี่ชิงเฟิงให้หลาบจำเสียบ้าง ในเมื่อพวกเขาสั่งสอนหลี่ชิงเฟิงไม่ได้ ก็ทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่สวรรค์แล้ว

หลี่ชิงเฟิงมองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้มลงเรื่อยๆ จะบอกว่าไม่เครียดก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ฟ้าจะฝนตกแม่หม้ายจะแต่งงาน ล้วนเป็นเรื่องที่จนปัญญา ไม่มีใครขัดขวางได้ ทำได้เพียงหอบความกังวลใจยกของที่ขนลงจากรถเข้าไปไว้ในเพิงที่เคยใช้ทำโหยวจ๋าฉือทีละชิ้น