บทที่ 808 จื่ออวี๋เรียกฝน

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก เขาตบก้นเจ้าตัวเล็กเบาๆ แล้วหัวเราะด่าว่า

"เจ้าเด็กดื้อ พ่ออยากให้ฝนหยุดตก แต่ลูกกลับเอาแต่ร้องเรียกฝน ฝน ฝน"

"ถ้าฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ บ้านเราได้พังกันพอดี!"

แต่จื่ออวี๋กลับทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา และไม่ได้มองเขาด้วย มือน้อยๆ อวบอ้วนทั้งสองข้างยังคงชูอยู่เหนือหัว ดวงตาทั้งคู่ยังคงจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูระเรื่อขยับอ้าและหุบ ร้องเรียกออกมา

"ฝน"