บทที่ 810 กลับรัง

ปีนั้นเขายังเด็กมาก อายุประมาณสองสามขวบเท่านั้น

แต่ความทรงจำในปีนั้นกลับฝังลึกอย่างยิ่ง

ปีนั้นที่บ้านสร้างบ้านหลังใหม่ เป็นบ้านที่ทั้งใหญ่และใหม่ ตอนนั้นยังไม่ได้แยกบ้านกับปู่ย่าและพวกคุณอา ครอบครัวใหญ่ล้วนอาศัยอยู่ที่นี่ เขากับพ่อแล้วก็พี่ชายคนโตพักอยู่ในห้องเล็กๆ ทางทิศใต้ของลานกลางบ้าน ตำแหน่งของห้องเล็กๆ นั้นก็คือตำแหน่งของห้องนอนที่เขาอาศัยอยู่ในปัจจุบัน เพียงแต่ห้องเล็กๆ นั้นมีขนาดเพียงหนึ่งในสามของห้องนอนในปัจจุบันเท่านั้น

ห้องนอนในปัจจุบันคือการนำห้องนอนสองห้องทางทิศใต้ของลานกลางบ้านและระเบียงทางเดินมารวมเข้าด้วยกัน จึงกว้างขวาง แต่ห้องนอนที่พวกเขาสามคนพ่อลูกอาศัยอยู่ในตอนนั้นกลับมีพื้นที่ไม่ถึงสิบตารางเมตร ไม่เพียงแต่คับแคบ แต่ยังมืดสลัว ทุกครั้งที่ตกดึก พอเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ นั้นก็มักจะรู้สึกน่ากลัวเสมอ

ในวัยเด็กเขาไม่เคยกล้าเดินเข้าไปในห้องนอนคนเดียวเลย ทุกครั้งที่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้คนเดียวในห้องนอน พ่อก็จะบอกว่า ไม่ต้องกลัว บ้านเรากำลังสร้างบ้านหลังใหม่แล้ว พวกเราจะได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ทั้งใหญ่และใหม่ในเร็วๆ นี้แล้ว