บทที่ 811 มีข้ออ้างอันชอบธรรม

"พ่อครับ พ่อร้องไห้ทำไมครับ"

จื่อเหิงเดินออกมาจากในบ้าน มองปราดเดียวก็เห็นดวงตาทั้งสองข้างของพ่อมีน้ำตาคลอเบ้าส่องประกายอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง

เขาเดินเข้าไปหาอย่างเหม่อลอย ในหัวก็รีบขบคิดอย่างรวดเร็วว่าวันนี้ตัวเองได้ทำเรื่องที่ไม่สมควรทำลงไปบ้างหรือเปล่า นอกเหนือจากตอนที่สู้กับลิงแล้วเอากางเกงในของพ่อไปครอบหัวลิงตรงๆ แล้ว ก็มีแค่ตอนที่เล่นกับน้องสาว โดนน้องสาวตบไปฉาดหนึ่งก็เลยหยิกน้องสาวคืนไปทีหนึ่ง จากนั้นพอโดนพ่อตีไปยกหนึ่งก็เลยไปตีไก่ป่าเพื่อระบายอารมณ์ นอกจากนี้ก็ยังมีตอนที่น้องสาวตื่นนอนกลางวัน เพราะพ่อจะต้มไข่ดาวน้ำให้น้องสาว แต่ไม่ยอมต้มให้เขา เขาก็เลยเผลอปัดไข่ไก่สองฟองบนโต๊ะตกแตก นอกเหนือจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญเหล่านี้ ดูเหมือนเขาก็ไม่ได้ทำเรื่องแย่ๆ อะไรเลยนะ

พอคิดได้แบบนี้ จื่อเหิงก็เดินเข้าไปหาพ่ออย่างสบายใจ แหงนหน้าเล็กๆ ขึ้นแล้วเอ่ยถาม "พ่อครับ พ่อเป็นอะไรไปครับ"

หลี่ชิงเฟิงก้มหน้ามองเขา พลันนึกถึงเรื่องราวแต่ละเรื่องในวันนี้ขึ้นมาได้ เอ่ยเสียงเย็นว่า "ไม่ได้เป็นอะไร พ่อให้ลูกไปขัดรองเท้าของตัวเอง ขัดเสร็จหรือยัง"