บทที่ 812 หมดสนุก

จื่อเหิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดูแคลน

แมวชะมดตัวใหญ่ต้องไม่เห็นเด็กเมื่อวานซืนอย่างเขาอยู่ในสายตาแน่ๆ ถึงได้ทำตัวเมินเฉยใส่เขาแบบนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น จื่อเหิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มตัวลงหยิบใบไม้บนพื้นขึ้นมา แล้วขว้างใส่ต้นไม้ เสียงฟิ้วดังแหวกลมทำลายความเงียบสงบในอากาศพริบตา

ฝูงสุนัขจิ้งจอกพากันตกตะลึง

บ้าเอ๊ย ลูกพี่สุดยอด ลูกพี่โคตรเท่ ลูกพี่ถึงกับปาใบไม้ได้ แถมยังปาได้ทรงพลังขนาดนี้อีก เจ๋งเป้ง มันเจ๋งเป้งเกินไปแล้ว