บทที่ 821 การตัดสินใจอันกล้าหาญ

เสี่ยวฮวาตาเป็นประกาย พยักหน้าอย่างแรง "จำได้ค่ะ"

เธอใช้มือน้อยๆ เช็ดกับเสื้อผ้าอย่างแรง ถึงได้ค่อยๆ รับโทรศัพท์มือถือมาอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเล็กๆ เปลี่ยนไปในพริบตาที่รับโทรศัพท์มา ถึงแม้สีหน้าจะยังคงเหลืองซีด แต่กลับดูเบิกบานขึ้นมา พริบตาก็มีสีสันที่สดใสขึ้นมา ราวกับดวงอาทิตย์ที่จู่ๆ ก็โผล่พ้นเมฆครึ้ม และราวกับเกลียวคลื่นที่ผุดขึ้นบนผิวน้ำในทะเลสาบอันลึกล้ำ

เธอกอดโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ทุกครั้งที่กดตัวเลขลงไปหนึ่งตัว ก็จะต้องตรวจสอบความถูกต้องของหมายเลขเสียก่อน รอจนโทรออกไปแล้ว ก็มีสีหน้าตึงเครียดรอคอยอยู่ครู่หนึ่ง พอปลายสายส่งเสียงฮัลโหลด้วยความสงสัยดังมา เสี่ยวฮวาก็สะดุ้งเฮือก ดวงตาดำขลับก็เปียกชุ่มขึ้นมาทันที เธอกัดริมฝีปากแน่น สูบลมหายใจเข้าลึกๆ ถึงได้เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงดีใจ "พ่อคะ"

"เสี่ยวฮวาเหรอ" ผู้ชายปลายสายชะงักไป เอ่ยด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "เสี่ยวฮวาเหรอ เสี่ยวฮวาใช่ไหมลูก"

เสี่ยวฮวาพยักหน้าอย่างแรงอยู่ทางนี้ น้ำตาร่วงแหมะๆ ริมฝีปากแทบจะถูกกัดจนห้อเลือดแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากออกมา จนกระทั่งพ่อที่อยู่ปลายสายถามซ้ำติดต่อกันหลายครั้ง เธอถึงได้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วร้องเรียกด้วยน้ำเสียงดีใจอีกครั้ง "พ่อคะ หนูคิดถึงพ่อจังเลยค่ะ พ่อกับแม่จะกลับมาเมื่อไหร่คะ"