บทที่ 822 ลิงเข้าป่า

พอหลี่ฟู่อันมองดูกะละมังใส่หอยขมสองใบใหญ่ที่ชิงเฟิงยกขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร แค่ได้กลิ่นหอมนั้น ก็รู้สึกว่าการที่ตัวเองปลูกจื่อซูไปเยอะขนาดนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขากับจื่อเหิงต่างคนต่างอุ้มกะละมังหอยขมคนละใบ แล้วดูดหอยขมเข้าปาก ก็ยิ่งรู้สึกว่าจื่อซูที่ตัวเองปลูกในวันนี้ดูเหมือนจะยังน้อยไปหน่อยเสียด้วยซ้ำ พรุ่งนี้ต้องปลูกเพิ่มอีกสักหน่อยแล้วล่ะ!

เมื่อเป็นเช่นนี้ วันหลังรอให้จื่อซูโตขึ้นอีกหน่อย ก็จะให้ชิงเฟิงผัดหอยขมให้กินทุกวันเลย!

หอยขมนั้นอร่อย แต่ก็เปลืองลิ้น

หลี่ฟู่อันกินไปหลายชามใหญ่ ลิ้นก็ถูกดูดจนห้อเลือดไปหมด ทำให้ต้องวางชามและตะเกียบลงอย่างรู้สึกเสียดาย ลูบท้องแล้วเอ่ยว่า "วันนี้กินแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน รอให้จื่อซูในแปลงผักของอาโตเมื่อไหร่ พวกเราค่อยมากินกันอีกมื้อ!"