บทที่ 825 ภรรยาบอบบางกับสามีหยาบกระด้าง

ตามหลักแล้ว เสี่ยวฮวาขยันขันแข็งขนาดนี้ ห้องของเธอควรจะสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยถึงจะถูก

แต่ทว่า ห้องนี้กลับไม่ใช่ห้องของเธอ เธอเพียงแค่อาศัยอยู่ที่นี่เท่านั้น แต่ถึงกระนั้น ทุกวันเธอก็ยังคงพยายามทำความสะอาดห้องอย่างเต็มที่ เพียงแต่ สิ่งที่เรียกว่าห้องนี้กลับทำความสะอาดได้ไม่หมดจดเสียที เป็นเพราะข้าวของมันเยอะเกินไป รกเกินไป วินาทีก่อนเธอเพิ่งจะเก็บกวาดเสร็จ วินาทีต่อมาก็จะมีข้าวของที่ระเกะระกะมากกว่าเดิมกองทับถมเข้ามาอีก

เธอไม่สามารถทำตัวเป็นเจ้าของห้องนี้ได้ ไม่มีวิธีที่จะทำให้ของเหม็นหึ่งพวกนั้นออกไปจากห้องนี้ได้ เพราะบ้านหลังนี้เป็นของปู่กับย่า หลังจากที่พ่อกับแม่ออกไปทำงานต่างถิ่น เสี่ยวฮวาก็เหมือนกับพวกลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย ที่ย้ายมาอยู่ที่บ้านปู่กับย่า พวกลูกพี่ลูกน้องผู้ชายได้พักอยู่บนชั้นสองที่กว้างขวางและสว่างไสว ส่วนเธอพักอยู่ในห้องเก็บของอันมืดสลัวตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของชั้นล่าง

ในห้องเก็บของแห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของจิปาถะมากมาย ไม่เพียงแต่มีเครื่องมือต่างๆ แต่ยังมีผ้าห่มฝ้ายขาดๆ กับพวกกะละมังและขวดโหลต่างๆ แถมยังมีพวกยาเม็ดสำหรับให้ไก่กินกับยาฆ่าแมลงที่ใช้กับพืชผล และยังมียาเบื่อหนูอีกด้วย ส่วนเตียงนอนเล็กๆ ของเธอ ก็เบียดเสียดอยู่ท่ามกลางข้าวของจิปาถะมากมายเหล่านั้น สร้างขึ้นจากแผ่นไม้ไม่กี่แผ่นที่มุมชิดกำแพง มีความกว้างประมาณหนึ่งเมตรเท่านั้น ปกติเวลาพลิกตัวตอนกลางคืนก็มักจะตกลงไปใต้เตียงได้ง่ายๆ

แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว เพราะเคยตกลงไปหลายครั้ง จนหัวกระแทกแตก เธอจึงจำฝังใจ ในช่วงเวลาหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา เสี่ยวฮวาแทบจะนอนในห้องนี้ทุกวัน ถึงแม้เธอจะคุ้นชินกับกลิ่นของที่นี่แล้ว แต่ตอนนี้ที่ล้มลงไปนั่งกับพื้น ได้กลิ่นที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นดินในระยะประชิด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด กลิ่นต่างๆ เหล่านี้คละคลุ้งรวมกัน ราวกับตาข่ายที่ถักทออย่างแน่นหนา ครอบคลุมและกักขังเสี่ยวฮวาเอาไว้ แทบจะหายใจไม่ออก อึดอัดมาก อึดอัดเหลือเกิน