บทที่ 826 ไม่รู้จักตาย

เสี่ยวฮวาร้องไห้โวยวายด้วยความไม่เต็มใจ เธอร้องไห้ออดอ้อนและอาละวาดอยู่หลายวัน แต่สุดท้ายก็จำต้องยอมรับความจริงที่ว่าพ่อกับแม่จะต้องจากไปทำงานต่างเมือง

คนในหมู่บ้านจำนวนมากต่างพากันไปทำงานข้างนอก เธอรู้ดีว่าการไปทำงานนั้นหมายความว่าอย่างไร ต้องไปทำงานถึงจะมีเงิน ถึงจะเลี้ยงดูเธอและพี่ชายได้ ต่อให้เธอจะร้องไห้ ต่อให้เธอจะอาละวาดแค่ไหน แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป

หลังเทศกาลตรุษจีน พ่อและแม่ก็จากไปจริงๆ ก่อนไป พวกเขาส่งเธอไว้ที่บ้านของปู่กับย่า แม้หลี่เต๋อไฉและภรรยาจะรู้ดีว่ายายเฝิงไม่เคยชอบครอบครัวของพวกเขาเลย แต่พวกเขาก็คิดว่า อย่างไรเสียเสี่ยวฮวาก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของยายเฝิง ถึงนางจะไม่ชอบอย่างไร ก็คงไม่ทำอะไรที่เกินกว่าเหตุ อย่างน้อยก็ยังมีสายตาคนทั้งหมู่บ้านคอยจับจ้องอยู่ ยายเฝิงคนนี้แม้จะเผด็จการ แต่ก็ยังแคร์สายตาของคนในหมู่บ้านอยู่บ้าง ต้นไม้ต้องการเปลือก คนเราต้องการหน้าตา ไม่มีใครอยากถูกคนอื่นลับหลังด่าทอหรอก อีกอย่าง ยายเฝิงเป็นพวกเห็นแก่เงิน ขอเพียงพวกเขาหมั่นส่งเงินกลับมาให้มากขึ้นทุกเดือน เชื่อว่าชีวิตของเสี่ยวฮวาคงไม่ลำบากจนเกินไปนัก

อ้อยย่อมไม่อาจหวานได้ทั้งสองปลาย ชีวิตก็ไม่มีอะไรสมหวังไปเสียทุกอย่าง หากอยากจะอยู่เคียงข้างลูก ก็ไม่มีปัญญาให้ลูกมีอนาคตที่ดีกว่านี้ หากอยากให้ลูกมีอนาคตที่ดีกว่า ก็ไม่มีโอกาสได้อยู่เคียงข้างลูก แต่ถ้าหากบ้านเกิดพอกินพอใช้ ใครจะอยากจากบ้านไปอาศัยใต้ชายคาคนอื่นไกลนับพันลี้ หลี่เต๋อไฉและม่อซินอี๋ตัดสินใจหักใจจากไป

เช้าวันที่พวกเขาจากไป เสี่ยวฮวาไม่ได้ร้องไห้ เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของปู่กับย่า มองดูพ่อและแม่ที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยท่าทางที่นิ่งสงบราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ จนกระทั่งมองไม่เห็นเงาของพ่อและแม่แล้ว เธอถึงได้ปล่อยโฮออกมาดังๆ เธอร้องไห้ไปพร้อมกับวิ่งตามทิศทางที่พ่อและแม่หายลับไป