บทที่ 847 เลียนแบบเสียงหมาเห่า

การช่วยเหลืออย่างเทพของจื่อเหิงในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้บรรดาคุณนายไฮโซหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจได้สำเร็จ แต่ยังทำให้ต่งรุ่ยกวงที่เดิมทีก็โกรธจัดอยู่แล้วยิ่งโมโหจนแทบจะหมดสติไป

เขายกมืออันสั่นเทาชี้ไปที่เจ้าหนู ฝืนประคองร่างกายไว้ กัดฟันกรอด "เหลว... เหลวไหล!"

จื่อเหิงหันกลับมา นัยน์ตาที่สุกใสเปลี่ยนเป็นความดูแคลนในพริบตา จ้องมองตาเฒ่าตรงหน้า ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ก่อนหน้านี้

ลูกสาวของเขา ผู้หญิงแก่ๆ ที่ชื่อต่งเยี่ยนเป็นคนทำร้ายน้อง คราวก่อนที่จัตุรัส ก็เป็นคนของเขาที่เกือบจะเตะเขาตกลงไปในแม่น้ำใหญ่

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ ก็ใช้มือน้อยๆ ท้าวสะเอว บนใบหน้าแสดงท่าทีเกลียดชังความชั่วร้ายราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาต เอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวานเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม "ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว กงเกวียนกำเกวียนย่อมหมุนเวียนไป หากไม่เชื่อจงแหงนมองดูเถิด สวรรค์เคยละเว้นใครกันเล่า!"