บทที่ 878 ลักพาตัวชะมดแผงหางปล้อง

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็พุ่งพรวดเข้าไปในภูเขาอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน ก็พบชะมดแผงหางปล้องที่ยังคงหมอบอยู่บนกิ่งไม้ ชะมดแผงหางปล้องยังคงมีสภาพร่อแร่ใกล้ตายอยู่เหมือนเดิม ทว่า อาการบวมเป่งบนหัวของมันกลับยุบลงแล้ว

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้คุยง่ายเหมือนจื่อเหิง เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็จับชะมดแผงหางปล้องลงมาทันที

ชะมดแผงหางปล้องเริ่มมีอาการสะลึมสะลือแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะหิวหรือเพราะง่วง ตอนกลางวันที่จื่อเหิงทรมานมัน มันยังพอขยับเขยื้อนดิ้นรนได้บ้าง แต่ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณพ่อลูกอ่อนผู้แข็งแกร่ง มันกลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะดิ้นรนหรือส่งเสียงร้องเลย

หลี่ชิงเฟิงเห็นร่างกายมันอ่อนปวกเปียก ลมหายใจก็แผ่วเบามาก ร่างกายเล็กๆ ทั้งร่างพอชั่งดูในมือแทบจะไม่มีน้ำหนักอะไรเลย