บทที่ 885 เวลาเพียงชั่วสายลมพัด

พอเห็นว่าชะมดแผงหางปล้องยอมกินอาหารแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและดีใจเป็นอย่างมาก

จื่อเหิงยิ่งดีใจจนกระโดดโลดเต้น ร้องตะโกนด้วยความดีใจว่า "พ่อครับ เจ้าแมวอัปลักษณ์ตัวใหญ่กินอาหารแล้วครับ!"

หลี่ชิงเฟิงลูบหัวชะมดแผงหางปล้อง แล้วก็ยิ้มตาม "ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะชอบกินเผิงเหล่ยมากเลยนะ"

เผิงเหล่ยงั้นเหรอ ที่แท้ผลเบอร์รีสีแดงลูกเล็กนี่ก็เรียกว่าเผิงเหล่ยนี่เอง

ชะมดแผงหางปล้องกินเผิงเหล่ยด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพียงไม่นานก็จัดการเผิงเหล่ยจำนวนน้อยนิดบนพื้นจนหมดเกลี้ยง