บทที่ 886 เอิ๊ก~

ฟิ้ว

ฟิ้ว

เส้นผมของจื่อเหิงถูกพัดจนยุ่งเหยิง เสื้อผ้าตัวหลวมโคร่งก็ถูกพัดจนพองลมในพริบตา ลมภูเขาที่ม้วนเอาความหอมสดชื่นของต้นไม้ป่าพัดผ่านพวงแก้มของเขาไป ราวกับนกน้อยแสนซนตัวหนึ่งที่ใช้ปีกอันอ่อนนุ่มกระพือใส่ขนตาของเขาอย่างต่อเนื่อง จะงอยปากแหลมๆ ก็คอยจิกจูบที่ปลายจมูกของเขาไม่หยุด เขาสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว สายตามองตามสายลมที่มองไม่เห็นไปยังพุ่มเผิงเหล่ยที่ขึ้นอย่างหนาแน่นพวกนั้นโดยสัญชาตญาณ

เห็นเพียงว่าเผิงเหล่ยที่เดิมทีสั่นไหวเพียงเล็กน้อย จู่ๆ ก็โอนเอนไปมา กิ่งก้านที่อ่อนนุ่มราวกับสาหร่ายใต้ทะเลก็ไม่ปาน แกว่งไกวไปมาอย่างรุนแรงเป็นพิเศษ แม้แต่ใบไม้ที่ขึ้นหนาแน่นพวกนั้นก็ยังเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางสายลมภูเขานี้ ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ร่วงโรย ใบอ่อนสีเขียวมรกตถูกย้อมด้วยสีน้ำตาลแดง ส่วนผลไม้ที่เดิมทียังกึ่งดิบกึ่งสุกกลับเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีชมพู และเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีแดงเข้มภายใต้การจ้องมองของเขา ในท้ายที่สุด ผลไม้ที่สุกงอมเต็มที่ก็แกว่งไกวไปมาท่ามกลางสายลมภูเขาราวกับทับทิมสีแดงสด

ดวงตาของจื่อเหิงเบิกกว้าง ความตื่นเต้นดีใจปีนป่ายขึ้นมาบนใบหน้าเล็กๆ อย่างระเบิดเถิดเทิง ฉีกยิ้มหัวเราะฮ่าๆ ออกมาทันที หัวเราะไปพลางก็วิ่งเข้าไปเด็ดผลไม้ไปพลาง รอจนเขาหอบเอาเผิงเหล่ยสีแดงแจ๋กลับมาเต็มไม้เต็มมือจนถึงใต้ต้นไม้คด บนใบหน้าเล็กๆ รวมถึงรอบมุมปากของเขาก็เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำผลไม้สีแดงสดไปหมด ดูแล้วทั้งตลกและก็น่ารักไปพร้อมๆ กัน