บทที่ 892 เรื่องการถูกสวมเขา

พอเห็นว่าคำพูดของเสือดาวลายเมฆก็ไม่สามารถทำให้ชะมดแผงหางปล้องใจอ่อนได้ จื่อเหิงก็รีบพูดตามทันทีว่า "เจ้าแมวอัปลักษณ์ตัวใหญ่ แกเชื่อฟังหน่อยได้ไหม" "ขอแค่แกเชื่อฟัง ต่อไปฉันจะไม่รังแกแกอีกแล้ว!" "ฉันจะให้แกกินปลาแห้งตัวเล็กทุกวันเลย ดีไหม"

ชะมดแผงหางปล้องยังคงไม่สะทกสะท้าน เจ้าลิงมองดูคุณพ่อลูกอ่อน มองดูเสือดาว แล้วก็มองดูเจ้าหนูน้อย พอเห็นว่าทั้งสามคนต่างก็เกลี้ยกล่อมชะมดแผงหางปล้องไม่สำเร็จ ก็หันไปมองชะมดแผงหางปล้องอีกครั้ง ลูกตากลิ้งกลอกไปมา แล้วรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่พุ่มไม้ด้านข้างทันที

หักกิ่งไม้ที่อ่อนนุ่มมาจากพุ่มไม้สองสามกิ่ง แล้วนำกิ่งไม้เหล่านั้นมาดัดให้โค้งงอเป็นหมวก พอทำหมวกเสร็จ ก็กลับมาที่ใต้ต้นไม้ ถือหมวกปีนรูดๆๆ ขึ้นไปบนต้นไม้

หลี่ชิงเฟิงมองดูการกระทำอันลื่นไหลต่อเนื่องของเจ้าลิงด้วยความสงสัยยิ่งนัก รอจนเจ้าลิงเอาหมวกที่ทำจากกิ่งไม้ใบนั้นไปสวมลงบนหัวของชะมดแผงหางปล้อง เขาก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ "ปัวปัว แกกำลังทำอะไรเนี่ย"

ชะมดแผงหางปล้องดูเหมือนจะไม่ชอบหมวกกิ่งไม้ใบนี้เอามากๆ สะบัดหัวอย่างแรงทันทีจนหมวกปลิวออกไป เจ้าลิงเห็นดังนั้นก็รีบกระโดดลงไปเก็บหมวกขึ้นมา แล้วปีนขึ้นไปบนต้นไม้สวมให้ชะมดแผงหางปล้องอีกครั้ง