บทที่ 893 สวดมนต์

หลังจากจัดระเบียบความคิดได้แล้ว หลี่ชิงเฟิงก็เริ่มพูดเกลี้ยกล่อมชะมดแผงหางปล้อง สิ่งที่พูดก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเป็นคนและแมวที่ตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน เมื่อได้พานพบไยต้องเคยรู้จักกันมาก่อน

ชะมดแผงหางปล้องกลอกตาใส่เขา พับหูลงมาปิดรูหูเอาไว้

หลี่ชิงเฟิง...

สุดท้ายเมื่อหมดหนทางจริงๆ หลังจากให้เจ้าลิงอัดชะมดแผงหางปล้องไปยกหนึ่ง หลี่ชิงเฟิงก็ถ่ายทอดพลังเทพเข้าไปให้มันอีกเล็กน้อยเพื่อยื้อชีวิตของมันไว้ก่อน ตอนนี้ตัวเองมีเรื่องให้ทำมากมาย ไม่มีเวลาว่างมากพอจะมาเสียเวลากับมันจริงๆ หลังจากพกเทียนเหมินตงกลับถึงบ้าน เขาก็ลงมือทำอาหารกลางวันให้เด็กสองคนก่อน เนื่องจากอาหารกลางวันของพี่น้องตระกูลเหมาพวกเขาจัดการกันเอง ดังนั้นหลี่ชิงเฟิงจึงไม่ต้องวุ่นวายมากนัก เพียงแต่ทุกครั้งที่เขาทำอาหารกลางวัน พวกคนงานที่กำลังกินอาหารกลางวันอยู่อีกห้องหนึ่งจะรู้สึกทรมานใจเป็นอย่างมาก มักจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังกินอาหารหมูอยู่อย่างไรอย่างนั้น บังเอิญว่าวันนี้อาจารย์หลี่ยังทำเมนูกุยช่ายผัดไข่อีก กุยช่ายเชียวนะ ไข่เชียวนะ ทั้งสองอย่างล้วนเป็นวัตถุดิบที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง พอได้ยินเสียงฉ่าดังมาจากห้องครัวข้างๆ กลิ่นหอมก็ราวกับจะลอยโชยมาในทันที

เหมาเหวินหัวเคี้ยวข้าวสวยจืดชืดไร้รสชาติ กินคู่กับหมูสามชั้นน้ำแดงไปคำหนึ่ง ยิ่งกินก็ยิ่งรู้สึกจืดชืดเหมือนเคี้ยวเทียนไข สุดท้ายจึงอาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกต แอบถือชามเดินย่อตัวออกมาจากห้องโถง เดินตามระเบียงทางเดินมาจนถึงในห้องครัวของอาจารย์หลี่ เอ่ยเสียงเบาว่า "อาจารย์หลี่ครับ กับข้าวพวกเรามันกินแทบไม่ได้เลยจริงๆ ขออาจารย์เมตตาแบ่งไข่ให้ผมสักหน่อยเถอะครับ" "แค่นิดเดียวก็พอครับ"