บทที่ 896 เจ้าเด็กดีของฉัน

ชะมดแผงหางปล้องหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ

เห็นเพียงว่าภายในสิ่งของสี่เหลี่ยมนั้นกลับมีแมวสีดำปรากฏขึ้นมาอีกตัวหนึ่ง ขนของมันเป็นสีดำสนิทราวกับค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์ในกลางฤดูร้อนที่ดูทั้งลึกลับและน่าค้นหา เสียงของมันก็ช่างดึงดูดใจราวกับเสียงหยดน้ำใสแจ๋วในส่วนลึกสุดของถ้ำอันเร้นลับที่ดังกังวานขึ้นมา นอกจากแมวดำแล้ว ต่อมาก็ยังมีแมวเหลือง แมวเทา และแมวส้ม แม่แมวที่มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นหลากหลายสายพันธุ์ต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันปรากฏตัวขึ้นในสิ่งของสี่เหลี่ยมเล็กๆ ชิ้นนั้น ชะมดแผงหางปล้องก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากความตกตะลึงในตอนแรกมาเป็นความสงบลงอย่างช้าๆ และค่อยๆ ฟื้นคืนชีพจากสภาพร่อแร่ใกล้ตายก่อนหน้านี้

ในขณะที่มันกำลังดูอย่างเพลิดเพลินนั้น หลี่ชิงเฟิงก็ยื่นปลาแห้งไปจ่อที่ปากของมัน

เจ้าตัวเล็กกินแล้ว! แถมยังกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกด้วย มาถึงตอนนี้แล้ว จะยังมีร่องรอยของการอยากตายเอาดาบหน้าอยู่ที่ไหนกัน จะยังมีความหดหู่เพราะความทุกข์ทรมานจากความรักอยู่ที่ไหนกัน สิ่งที่มีอยู่ก็แค่ความกระปรี้กระเปร่าและดวงตาที่เปล่งประกายของชะมดแผงหางปล้องเท่านั้น รวมถึงกล้ามเนื้อบนร่างกายที่เต้นตุบๆ เป็นระยะๆ เพราะความตื่นเต้นมากจนเกินไป

สภาพจิตใจของชะมดแผงหางปล้องในตอนนี้ก็คือ ฉันมันเป็นกบในกะลาจริงๆ!