บทที่ 897 วอซุ่น

หลี่ชิงเฟิงถึงแม้จะเห็นใจชะมดแผงหางปล้องอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่อาจหมกตัวอยู่ในภูเขาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนชะมดแผงหางปล้องดูโทรศัพท์มือถือได้ตลอดหรอกนะ

มันไม่ตั้งอยู่บนความเป็นจริงอีกทั้งการดูโทรศัพท์มือถือเป็นเวลานานก็ทำให้เสียสายตาจริงๆถึงอย่างไรก็รับปากชะมดแผงหางปล้องไปแล้วว่าจะให้ดูโทรศัพท์มือถือวันละหนึ่งชั่วโมงพอถึงพรุ่งนี้มันก็สามารถดูวิดีโอแมวเหมียวต่อไปได้แล้วเมื่อคิดได้ดังนี้หลังจากหลี่ชิงเฟิงกลับมาถึงบ้านก็เข้านอนไปอย่างไร้ความกดดันใดๆในใจ

เพียงแต่เขาไม่รู้เลยว่าในขณะที่เขากำลังนอนหลับอย่างสบายใจไร้ความกดดันนั้นชะมดแผงหางปล้องในภูเขากลับแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว

ในหัวของมันเต็มไปด้วยภาพของเจ้าเด็กดีเหล่านั้นพอเป็นเช่นนี้จะนอนก็นอนไม่หลับจะขยับตัวทำอะไรก็ไม่มีแรงตื่นตัวสุดๆน่าเบื่อสุดๆอีกทั้งยังทรมานสุดๆ

สุดท้ายก็เลยวิ่งไปกลิ้งเกลือกอยู่ในแปลงผักของคุณพ่อลูกอ่อนเพื่อระบายความโกรธที่ไม่อาจระบายลงกับคุณพ่อลูกอ่อนได้ออกไปจนหมดเกลี้ยง